🌀

نمی‌دانستم آن سیگارها غم‌های تو را می‌پوشاند... و تو هر شب، وقتی چراغ‌های خانه یکی‌یکی خاموش می‌شدند و خواب، مثل پرنده‌ای خسته، روی چشم‌های بچه‌ها می‌نشست، در ایوان خلوت می‌نشستی و آسمان را مثل نامه‌ای ناخوانده در دست‌های پینه‌بسته‌ات می‌گرفتی. آن سیگار، چوبِ کبریتی نبود که می‌سوخت؛ شمعی بود که تو برای روح خودت روشن می‌کردی، تا در تاریکی فقدان، گم نشوی. ما صدای سرفه‌هایت را می‌شنیدیم و می‌گفتیم: «پیر شده...» نمی‌دانستیم هر سرفه، لرزش شانه‌های مردی است که کوه بود، ولی کوه هم گاه از تنهایی می‌لرزد. ارغوان،تو پاکت‌های خالی سیگار را در جیب کتت می‌گذاشتی و من فکر می‌کردم آدم‌بزرگ‌ها همه چیز را دور می‌ریزند... حالا می‌دانم تو هیچ‌چیز را دور نریختی،نه پاکت‌ها را،نه خاطرات را. حالا من مانده‌ام و یک دنیا حرف ناگفته، و هر وقت دلم می‌گیرد، پشت همان ایوان خالی می‌نشینم و به آسمانی نگاه می‌کنم‌که تو سال‌ها پیش با آن حرف زده بودی. شاید آن‌جا، بالای سر ابرهای خاکستری،جایی که دود سیگارهایت می‌رفت، تو هنوز نشسته‌ای و غم‌هایت را بی‌آنکه پنهان کنی،آرام به من نشان می‌دهی... و من برای تو کبریتی روشن می‌کنم.