بیسکوییت دارچینی؛

nooooo

no

به نام او ساعت دو و هيجده دقیقه بود، داشتم فکر می‌کردم راجع‌به چی بنویسم. هرچی بیشتر فکر می‌کردم، کلمه‌ها بیشتر ازم فاصله می‌گرفتن. انگار امشب هیچ جمله‌ای حاضر نبود خودش رو روی کاغذم جا بذاره. دفترم باز بود، خودکار بین انگشتام می‌چرخید و صفحه هنوز سفید بود. بهش خیره شدم و با خودم گفتم: «مگه می‌شه آدم این‌همه حرف داشته باشه و ندونه از کدومشون شروع کنه؟» دلم یه موضوع جدید می‌خواست؛ یه چیزی که وقتی شروعش می‌کنم، خودِ کلمه‌ها دنبالم بیان. یه حس تازه که هنوز براش جمله‌ای پیدا نکرده باشم. ولی هرچی گشتم، چیزی نبود. نه خاطره‌ای که بخوام تعریفش کنم، نه حتی یه اتفاق کوچیک که بشه ازش داستان ساخت. همین‌طور که داشتم به صفحه‌ی سفید نگاه می‌کردم، یه‌دفعه خندم گرفت. با خودم گفتم: «شاید مشکل اینه که من دنبال یه موضوع عجیب می‌گردم، درحالی‌که خودِ همین لحظه یه موضوعه.» پس بالای صفحه نوشتم: ساعت دو و هیجده دقیقه بود و من نمی‌دونستم راجع‌به چی بنویسم... بعضی وقتا برای نوشتن لازم نیست چیزی اتفاق افتاده باشه؛ گاهی فقط کافیه دلت بخواد بنویسی. همین ذوقِ کوچیک، همین صفحه‌ی سفید، همین شبِ آروم می‌تونه شروعِ یه نوشته‌ی تازه باشه. ✍️🏻کوثر

تو را زنانه می‌خواهم؛ زیرا تمدن زنانه است، شعر زنانه است، ساقه‌ی گندم، شیشه‌ی عطر... حتی پاریس و بیروت با تمامی زخم‌هایش❤️‍🩹

چشاتو اینجوری نکن

شکلاتای منو بدی گناهاتم پاک میشن😈

💔💔

من گناه دارم

سبحان الله

حقته اصن🦦

طفلکی چی می‌کشه عه دستم

دلم ب حالش می‌سوزه