بیسکوییت دارچینی؛
Открыть в Telegram
493
Подписчики
-224 часа
-217 дней
+9430 дней
Архив постов
مثلاً روزی نیم ساعت یا یک ساعت گوشی رو کنار بذار و توی اون زمان یه
کاری که دوست داری انجام بده؛ کتاب بخون، متن و خاطره و داستان بنویس یا نقاشی بکش، ورزش کن، قدم بزن، بیرون برو تو ذهنتم نگو بیرون کاری نیس بکنم اتفاقا گوشی رو بزاری کنار کلی کار پیدا می‌کنی یا با یکی از عزیزات حرف بزن. کم‌کم می‌بینی که ذهنت هم آروم‌تر می‌شه و وابستگی کمتر.
به خودت هم سخت نگیر؛ ترک کردن زمان می‌بره. مهم اینه که هر روز یه قدم کوچیک برداری، نه اینکه از همون اول کامل کنار بذاری.
سلام شبت بخیر قشنگم
اره این روزها خیلی از ما به گوشی وابسته شدیم و کنار گذاشتنش واقعاً سخته. لازم نیست یک‌باره چند روز کامل ازش دور بشی؛ از قدم‌های کوچیک شروع کن.
یکم راهکار بده خستم
دلم میخاد گوشی رو رها کنم چند وقت بدون گوشی زندگی کنم ولی نمی تونم ترکش کنم
متنی برای هرکسی که با کلماتم نوشتم، سیو کنه؛ چون می‌خوام پیام‌ها رو پاک کنم، چنل شلوغ شده. 🦦
خطی برای تویی که نمی‌دانم کیستی.
در گوشه‌ای آرام از طبیعت، جایی که رنگ سبز همه‌جا را پوشانده بود، نشسته بودم؛ میانِ درخت‌های بید و نسیمی که آرام از کنارم می‌گذشت. آنجا انگار دنیا کمی آهسته‌تر نفس می‌کشید و همه‌چیز رنگِ آرامش داشت. لیوانِ چای را آرام در دستم گرفتم و به گرمای دلنشینش پناه بردم. کتابی که ملورا بهم هدیه داده بود را باز کردم. این کتاب، آنقدر قشنگ بود داستانش که دلم نمی‌خواست خوانندش تمام شود. آن عصر فهمیدم، گاهی قشنگ‌ترین حس‌ها از ساده‌ترین چیزها ساخته می‌شوند؛ یک جای آرام، یک فنجان چای و چند صفحه‌ای که آدم را از شلوغی دنیا دور می‌کند.
خطی برای تویی که نمی‌دانم کیستی.
بعضی وقت‌ها دلم می‌خواهد از این دنیا فاصله بگیرم و بروم به یک دنیای موازی؛ جایی که همه‌چیز آرام‌تر باشد، آدم‌ها مهربان‌ترند و دل‌ها کمتر خسته می‌شوند. گاهی یک مود عجیب می‌گیرم و انگار برای چند لحظه از این شلوغی‌ها جدا می‌شوم؛ می‌روم جایی که فقط آرامش و خیال و حسِ خوبِ نفس کشیدن هست. شاید برای همین است که ساعت 00:00 را دوست دارم؛ لحظه‌ای که دنیا ساکت‌تر می‌شود و من می‌توانم کمی از همه‌چیز فاصله بگیرم. فقط من می‌مانم و یک آرامشِ کوچک که دلم نمی‌خواهد تمام شود.
خطی برای تویی که نمی‌دانم کیستی.
می‌گفتند رنگ‌ها فقط رنگ‌اند؛ اما من هیچ‌وقت این را باور نکردم. برای من، قهوه‌ای همیشه بوی خانه می‌داد؛ بوی چوبِ پنجره‌ای که عصرها کنارش می‌نشستم و به دنیا خیره می‌شدم. و خاکی، رنگِ جاده‌هایی بود که آدم‌ها را می‌بردند؛ بعضی را به آرزوهایشان و بعضی را از عزیزترین‌هایشان دور. آدم‌ها هم شبیه رنگ‌ها هستند. بعضی‌ها پر زرق‌وبرق‌اند و زود از خاطر می‌روند، اما بعضی دیگر، درست مثل قهوه‌ای و خاکی، آرام کنار دلت می‌مانند. شاید به چشمِ همه، این دو رنگ ساده باشند؛ اما من تمامِ آرامشم را میانشان پیدا کردم. لازم نیست چیزی همیشه درخشان باشد تا زیبا به نظر برسد. گاهی زیباترین آدم‌های زندگی، همان‌هایی هستند که بی‌صدا تکیه‌گاهت می‌شوند؛ درست مثل خاکی که زیر پایت می‌ماند تا زمین نخوری و مثل قهوه‌ای که گرمایش، حسِ خانه را در دل زنده می‌کند. هر بار که کسی از رنگِ مورد علاقه‌ام می‌پرسد، لبخند می‌زنم و می‌گویم: «قهوه‌ای و خاکی.» بعضی رنگ‌ها را نمی‌شود فقط دید. باید زندگی‌شان کرد.
