بیسکوییت دارچینی؛
Открыть в Telegram
میانِ عطرِ بیسکوییت دارچینی و هزاران فکرِ بیقرار🍪🤎 http://t.me/HidenChat_Bot?start=8057717793
БольшеИран184 142Категория не указана
489
Подписчики
-324 часа
-177 дней
+8530 дней
Архив постов
خطی برای تویی که نمیدانم کیستی.
بعضی وقتها دلم میخواهد از این دنیا فاصله بگیرم و بروم به یک دنیای موازی؛ جایی که همهچیز آرامتر باشد، آدمها مهربانترند و دلها کمتر خسته میشوند. گاهی یک مود عجیب میگیرم و انگار برای چند لحظه از این شلوغیها جدا میشوم؛ میروم جایی که فقط آرامش و خیال و حسِ خوبِ نفس کشیدن هست. شاید برای همین است که ساعت 00:00 را دوست دارم؛ لحظهای که دنیا ساکتتر میشود و من میتوانم کمی از همهچیز فاصله بگیرم. فقط من میمانم و یک آرامشِ کوچک که دلم نمیخواهد تمام شود.
خطی برای تویی که نمیدانم کیستی.
میگفتند رنگها فقط رنگاند؛ اما من هیچوقت این را باور نکردم. برای من، قهوهای همیشه بوی خانه میداد؛ بوی چوبِ پنجرهای که عصرها کنارش مینشستم و به دنیا خیره میشدم. و خاکی، رنگِ جادههایی بود که آدمها را میبردند؛ بعضی را به آرزوهایشان و بعضی را از عزیزترینهایشان دور. آدمها هم شبیه رنگها هستند. بعضیها پر زرقوبرقاند و زود از خاطر میروند، اما بعضی دیگر، درست مثل قهوهای و خاکی، آرام کنار دلت میمانند. شاید به چشمِ همه، این دو رنگ ساده باشند؛ اما من تمامِ آرامشم را میانشان پیدا کردم. لازم نیست چیزی همیشه درخشان باشد تا زیبا به نظر برسد. گاهی زیباترین آدمهای زندگی، همانهایی هستند که بیصدا تکیهگاهت میشوند؛ درست مثل خاکی که زیر پایت میماند تا زمین نخوری و مثل قهوهای که گرمایش، حسِ خانه را در دل زنده میکند. هر بار که کسی از رنگِ مورد علاقهام میپرسد، لبخند میزنم و میگویم: «قهوهای و خاکی.» بعضی رنگها را نمیشود فقط دید. باید زندگیشان کرد.
خطی برای تویی که نمیدانم کیستی.
دستانِ ظریفش را آرام روی لبهی پنجره گذاشته بود. لاک آبیِ روی انگشتانش، زیر نور عصر، درست شبیه تکهای از آسمان میدرخشید؛ انگار آبیِ بیکران، راهش را تا سرِ انگشتان او پیدا کرده بود. لبخند نمیزد و من هیچوقت نپرسیدم چرا؛ آدمی که غمش را پشتِ سکوت پنهان میکند، معمولاً خستهتر از آن است که به سوالها جوابی داشته باشد. فقط نگاهش میکردم؛ به انگشتان ظریفش، به لاک آبیای که زیر نور، رنگِ آسمان را به یاد میآورد. با خودم فکر میکردم شاید آدمها وقتی دلشان میشکند، بیاختیار به رنگ آسمان پناه میبرند؛ به رنگی که همیشه آن بالاست. آن روز چیزی نگفتم. فقط در دلم آرزو کردم روزی برسد که لبخندش واقعی باشد؛ نه برای پنهان کردن اندوه، بلکه از تهِ دل همانقدر آرام مثلِ آبیِ آسمان و همانقدر به زیبایی لاک آبیِ روی انگشتانش.
خطی برای تویی که نمیدانم کیستی.
شجاعت را در دل نگه دار، اراده را در قدمهایت و تلاش را در نفسهایت؛ آنوقت هیچ قلهای دور از دسترس نخواهد بود.
خطی برای تویی که نمیدانم کیستی.
شجاعتت را در دلت نگه دار، ارادهات را در قدمهایت و تلاشت را در نفسهایت؛ آنوقت هیچ قلهای دور از دسترسِ تو نخواهد بود.
خطی برای تویی که نمیدانم کیستی.
و شاید روزی، آرامش را در نگاهِ چشمهایت پیدا کنم؛ جایی که دیگر هیچ ترسی میانِ ما نباشد، هیچ فاصله و تردیدی.
شاید آن روز، عشق شبیه آزادی باشد؛ نه برای رفتن، بلکه برای ماندنی که از دل انتخاب شده است.
و من، در سکوتِ چشمهایت تمامِ جهان را از یاد ببرم.
#چالش
آخرین عکسی که توی گالریتون ذخیره کردید رو باز کنید. بدون اینکه عکس رو بفرستید، فقط با سه کلمه توصیفش کنید.
اون سه کلمه رو توی ناشناس بگید و از بین جوابها واستون یه متن یا داستان کوتاه مینویسم.🫠
