نــآز

بیچاره آدمیزاد برای یه ذره زندگی صدبار باید بمیره.

میگن سرنوشته‌؟قسمت اینه؟ مگه قرارنبود سرنوشت آدما به دست خودشون ساخته بشه؟مگه قرار نبود آینده به دست خودِ آدما ساخته بشه؟مگه قرار نبود ما رقم بزنیم سرنوشت رو؟ عجب سرنوشت عجیب و غریبی پس. عجب روزگارِ غیر قابل پیش بینی.

ادمیزاد چیه که داره زندگیشو میکنه روزاشو میگذرونه میخنده حرف میزنه یهو غم صدسال روزگار رو سرش آوار میشه و به تلخ ترین چیز ممکن تبدیل میشه. این زندگی چیه؟ نمیدونم‌.

قضیه اینکه بعضی چیزا نشدنیه خیلی حقیقت داره اینکه که میگن با تلاش میشه با هدف میشه اگر واقعی باشه میخواد‌ اگه یکی واقعا بخواد میشه نه.بعضی چیزا نه با تلاش نه با خواستن نه با واقعی بودن نه با گریه نه با زاری نه با به هر دَری ‌زدن حتی با به زمین آوردن آسمون هم نمیشه. نمیشه که نمیشه.

در مقابل X یک پیرِ زن 60 ساله ام.

شمالِ بامزه ای بود واقعا یادش بخیر.

قبلا خودم تنهایی پاشایی گوش میدادم حالا ۱۵ نفر رو مجبور کردم همه باهم پاشایی گوش بدیم گریه کنیم.

نیاز داشتم احساساتم رو با بقیه شریک بشم خداروشکر این چنلو دارم

۷ ماه هست که به این نتیجه رسیدم. جالبش اینجاست خودمون یاد نمیگیریم بهمون یاد میدن.

بچه ها شماهم به این نتیجه رسیدید که دیگه نباید زندگی رو به خودمون سخت بگیریم؟

نمیدونم‌ فکر کنم دیگه هیچ وقت نمیشه به همیشگی بودن آدما اعتماد کرد اینکه همیشه این حس خوب از این آدما هست و قرار نیست تموم شه قرار نیست دوباره آسیب ببینیم و اذیت شیم انگار هممون میدونیم حتی خنده هامون هم همیشگی نیست.

بازم تاکید میکنم‌ خانواده ماندگار ترین اتفاق زندگی هر آدمیه این موضوع بارها بهم ثابت شده

یادش بخیر یه زمانی فکر میکردیم میتونیم به کسی تکیه کنیم و تو شرایط بهمون امید بدن در اخرم فهمیدیم تکیه گاه اصلی و امید واقعی اصلی و همیشگی تو آینه هست.

این ۵ خط حرفام برا زمانیه که وقتی بابتش خسته میشم و کم میارم به یادم میارم

فکر کن ۲۰ سال دیگه کسی یادش نیست تو کی بودی و چه آرزو و هدفایی داشتی و چه چیزایی برای تو تبدیل به حسرت شده.پس بهتره زندگی کنیم تا زنده ایم تا میتونیم آرزوهامون رو تبدیل به واقعیت کنیم انجامش بدیم.

و در آخر تموم میشیم چه زندگی کنیم چه بخندیم چه غصه بخوریم چه از تک تک لحظات زندگی لذت ببریم چه سخت بگیریم چه آسون چه ظلم کنیم چه وجدان را فراموش نکنیم و چه بخواهیم و نخواهیم فراموش میشیم و تموم میشیم.

نه تنها آهنگاش بلکه صداشم هیچ وقت قدیمی نمیشه و از یاد هیچ کسی نمیره واقعا دوست داشتنیه صداش نمی‌دونم چطوری توصیف کنم ولی هرموقع صداش میشنوم و به آهنگاش گوش میدم آرامش میگیرم و واقعا حیف،حیف این صدا که زیر خاکه.