مأوای من

همه «مأوای من» رو با اسم یه آدم می‌شناختن؛ ولی خودش می‌گفت: «من اسمم نیستم، پناه یه آدمم.» هر وقت دلش می‌گرفت، می‌رفت همون کافه‌ی کوچیک ته کوچه و گوشه‌ی همیشگیش می‌نشست. یه روز صاحب کافه پرسید: «باز چی شده؟» لبخند زد و گفت: «هیچی… فقط فهمیدم آدم وقتی مأوای کسی باشه، خودش دیگه جایی برای پناه بردن نداره.» بلند شد و رفت. فرداش، روی همون صندلی یه کاغذ پیدا کردن: «اگه یه روز پیدام نکردی، نترس… فقط بالاخره خودم رو پیدا کردم.»

https://t.me/mavay_man

@mavay_man