وهمِ سبز
Открыть в Telegram
اینجا خاطراتم را به وهم سبز درختان سپرده ام. @BitterCoffeeMailbox_bot
БольшеИран147 536Категория не указана
858
Подписчики
Нет данных24 часа
-67 дней
-3730 дней
Архив постов
858
Repost from Walking with the wind.
حتی وقتی میام اینجا عکسی رو پست کنم با خودم میگم که چی؟ کسی نمیدونه من چه لحظات سختی رو گذروندم که هیچ عکسی ازشون ثبت نشده. وقتی میام در مورد یه روزمره حرف بزنم با خودم میگم که چی؟ روزمره ها پر شده از اینکه روز رو به شب برسونی. انگار توی گلوم گیر میکنن، چون هیچ چیزی عادی نیست، حتی نزدیک به عادی هم نیست. همه چیز فقط سخت و نفس گیره و ما برای ادامه دادن به یک نخ نازک وصلیم، هرکسی به شیوه ای. ولی باز هم دلم برای نوشتن، عکس گذاشتن و خوندن روزمره ی آدم ها تنگ شده. با اینکه زندگی شبیه به زندگی نیست، ما باز هم داریم تلاش میکنیم. پس یه جایی توی دلم میخواد از این تلاش کردن ها، از این لحظه های کوچیک که خودشون مثل همون نخ نازکن برای ادامه دادن، یا حتی انگار شبیه به نوعی جنگیدنن برای نفس کشیدن، حرف بزنم و عکسی بذارم، که ببینم و بخونم و بشنوم. چون همه ی این ها یعنی ما هنوز هم داریم برای آزادی و زندگی میجنگیم.
17 мая, 09:59
858
نمیدونم چندم اسفند بود که این عکس رو گرفتم اما خب اونروز این دوتا سیب نجات دهنده بودن؛ وقتی پالتو میپوشیدم صدای جنگنده میومد چند وقتی میشد کا تایم رفت و آمدشونو پیدا کرده بودم، دقیقا هر دو ساعت یه بار سر و کلهاش پیدا میشد، گاهی یه جا رو میزد و صدای انفجار میومد و گاهی هم نه فقط دور میزد و میرفت؛ با اینکه دلم نمیخواست ولی دیگه بهش عادت کرده بودم و بی اعتنا به صداش رژ لبمو زدم و با مامان رفتیم خونه خاله اش، تو ماشین مرتضی پاشایی پلی کردم و به این فکر کردم که مرتضی خوب وقتی رفت و نموند این روزای فلاکت بار رو زندگی کنه، روزایی که با دیدن پنجره های چپ زدهی خونه ها، چهره دل مرده و نا امید مردم تو خیابون بغض خفه ات کنه از واقعیت تلخ اینکه چقدر ما مردم این سرزمین بیچاره ایم…
رفتیم خونه خاله دیدم اونام پنجره هاشونو چپ زدن حتی شیشه بالای در اتاق خواب شونم چسب زده بودن، بلاخره یه پیر زن و پیر مرد تک و تنها چیکار میتونستن بکنن غیر این! نشستیم حرف زدیم و چایی خوردیم، نمیدونم اون روز چند تا چایی خوردم ولی یادمه وقتی داشتم چایی میخوردم دوباره یه جا رو زدن و صداش نزدیک بود و همون موقع چایی پرید تو گلوم و انگار چایی هم هُری دلش ریخت، بالاخره چایی هم میترسه دیگه و کمی بعد پاشدیم بریم که خاله دوتا سیب قرمز بهم داد؛ تو ماشین به سیبا که نگاه میکردم و به این فکر کردم شاید اینا تنها چیزایی هستن که توی این روزا هنوز به زندگی وفادار موندن، بدون هیچ نگرانی فقط بودن و یه روزی میاد که ما دیگه نباشیم ولی سیبها باشن! سرخ و خوش عطر و بیاعتنا به همه چی…و خب اونروز مثل فیلم طعم گیلاس، کیارستمی، که میگفت “آقا یه توت مارو نجات داد” یه سیب منو نجات داد.
16 мая, 11:10
858
امروز وقتی تو گالری میان عکسهایی که تو این مدت گرفته بودم پرسه میزدم، فهمیدم چقدر قابها خالیتر شدن، نه فقط از تصویر، که از شوق و ذوق هم خالی شدن. از دی به بعد، انگار زندگی خاموش شد و ما موندیم با جنازهی روزهایمون، بیاشک، بیامید، بدون اینکه رؤیایی برای بهدستگرفتن مونده باشه؛ و فقط تفالهای هستیم از زندهبودنی که هر نفس طعم خون میده و قلبی که تنها از روی عادت میزنه نه از روی میل و عشق...
این روزها تنها کاری که از دستم برمیومد این بود که خودم رو تو کتابها دفن کنم؛ لابهلای کلمات گم شم تا صدای فریادهایی که تو سرم میچرخن خفه شن؛ کتاب خوندم تا دلتنگی برای روزهای گذشته یادم برن، تا آرزوهای کوچکی رو که زمانی پناهگاهم بودن اما از من گرفته شدن رد محو کنم، خوندم تا شاید خودم رو هم فراموش کنم اما نشد! هیچکدوم فراموش نشد! و میدونم هرگز هم نخواهد شد و من دیگه آدم سابق نیستم و نخواهم شد؛ به قول هاروکی موراکامی" وقتی از توفان بیرون بیایی دیگر همان آدم قبلی نیستی" اما هاروکی جان فرق فاحشی هست بین توفانهای ما و توفان های مردمان سرزمینهای دیگر! توفانهای ما وحشیتر بودن و هستن، خونخوارتر و قاتل تر، انگار که از اول تصمیم گرفته باشن هیچ ردّی از ما باقی نگذارن...
و با این حال، یه چیزی میون همین ویرانی ها آروم آروم درونم جوونه میزنه؛ نه امید، نه خوشبینیِ احمقانه! بیشتر شبیه یه مکث ، یه لحظهی کوتاه بین دو تپشِ بیمیلِ قلب. انگار که تو اعماق تاریکی، جایی که نور حتی جرأت نزدیکشدن نداره، جرقهای کورسو میزنه؛ خیلی کوچک، خیلی خجالتزده اما واقعی.
گاهی فکر میکنم شاید آدم بعد از سقوط کامل، دیگه دنبال بلندشدن نیست و فقط یاد میگیره روی همون زمینِ سرد، کمی راحتتر بخوابه اما بعد تو یه لحظه چیزی درونت تکون میخوره نه برای بازگشتن به زندگیِ قبلی چون اون زندگی مرده بلکه برای ساختن شکلی جدیدی از زندهبودن، شکلی که هنوز نمیدونم چیه و چطور میشه اون رو ساخت اما حس میکنم داره آروم و بیصدا از زیر خرابهها خودش رو بالا میکشه و زمزمه میکنه "من هنوز اینجام… اگرچه شکسته، اگرچه خسته، اگر چه دلمرده اما هنوز اینجام."
14 мая, 17:39
858
Repost from 🧙🏻♂️P H E N O M E N A👨🏻🔬
خیلی دور شدیم از خودمون
از دی ماه به اینور دیگه زندگی کردن یادمون رفته.
10 мая, 15:21
858
برف، جهان را به سپیدی میپوشاند، اما این خشم و اندوهی که رنگ خون گرفته در جانهایمان همچو سایههای ناپیدا بیوقفه میبارد .
27 февр., 10:39
858
Repost from تبعیدگاه کلمات
چشمانم که به این خیلِ خروشان میافتد، هیبتی از شکوه در جانم میدود و پوستِ جانم به احترامِ عظمتش میلرزد. هر دم عمیقتر درمییابم که ما شمارشپذیر نیستیم؛ ما موجیم، ما تپشِ پیوستهی تاریخیم، انبوهِ نامهایی که در یک «ما»ی واحد قد میکشند.
به ایرانی بودنم نه از سرِ عادت، که از سرِ آگاهی و عشق میبالم؛ و به هموطنانم بیش از آن، به دلهایی که همضرباناند، به شانههایی که زیر بارِ زور خم نشدند، و به مردمی که از ازدحامِ خویش،
حماسه میآفرینند.
14 февр., 10:59
858
Repost from Negar is here.🧣
آدم این جمعیت رو میبینه موهای تنش سیخ میشه. هر لحظه بیشتر میفهمم ما بیشماریم.🤍
14 февр., 10:38
