04:30

فکر کنم مثل ایرانم، هیچوقت درست نمی‌شم.

404 سال نبود Error بود.

تعریف از خود نباشه،ایرانیم و تو ایران زندگی میکنم،هنوز زندم.

من قبل ۱۸ دی افسرده بودم، حالی که الان دارم اسم نداره.

آدمی که راحت قید بقیه رو میزنه، همونیه که برای نگه داشتن یکی همه وجودش رو گذاشته، اما رفته.

یه عده همون 57 فهمیدن یه عده با کشتار 66 فهمیدن یه عده بعد از 88 فهمیدن یه عده با کشتار 96 فهمیدن یه عده آبان 98 یه عده هم 1401 بقیه هم 1404 اونیکه تا الان نفهمیده نونش تو نفهمیدنه.

بعد از تو تموم زندگیم بوی سیگار میده.

متوجه شدم که چقدر کم در بدنم زندگی میکنم؛ چه بسیار در ذهنم.

این بچها کلی آرزو داشتن . این بچها می‌تونستن الان پیش خانوادشون باشن . این بچها به فکر آینده ای روشن زندگی میکردن . این بچها تو عمق چشماشون امید بود . این بچها از ته دلشون شادی واقعی رو میخواستن .

بعضی وقتا با خودم حرف می‌زنم و جفتمون گریه می‌کنیم.

حتی اگر روزی این غم پایان یابد، من دیگر شاد زیستن را از یاد برده‌ام.

یه روزی حالمون خوب میشه، اگه اون روز من نبودم تو جایِ من بخند.

امیدوارم ما آخرین نسلی باشیم که اخوند می‌بینه.

تولد شیر پسر هم مبارک که اگه بود امسال ۱۴ سالش میشد.

به امید نور، حتی اگه دور🕊...!

‏تنها چیزی که دهه هشتادیا ندیدن ارامشه.