04:30

واقعا از جمله ‌“الکی سخت میگیری” متنفرم.

تو زندگیم جایی نداری ولی تو آهنگام چرا.

‏و گاهی زندگی کردن ،بیشتر از خودکشی کردن دل و جرات می‌خواهد.

توو ایران بودن خودش لانگ دیستنسه همه چی ازت دوره ؛ عشق، پول، آرزوهات، آرامش ،امنیت.

یادش بخیر یه زمان شب که می‌شد می‌خوابیدم.

شاید تو یادت بره چی گفتی ، ولی من هیچ وقت یادم نمیره چی شنیدم

نه دیگه نیستمون، دلم پره از دم همتون.

کسی که منو بفهمه استاد فلسفس-

گاهی تنها راه درست شدن یه چیزی، همون تموم شدنشه.

من روم نمیشه بهت بگم ولی خودت بفهم که: “نیازمند پیام شما در تمام ساعت شبانه‌ روز هستم”.

هیچوقت نمی‌بخشمت، چون تو باعث شدی بارها از خودم بپرسم مگه چی کم داشتم.

امروز 8 September، روزِ جهانی کارما‌ست.

هیچوقت قرار نیست با فاجعه دی ماه کنار بیام، کاش همین روزا تصادف کنم و حافظمو کامل از دست بدم.

همیشه چیزایی که دوست داشتم رو از دست دادم، کاش هیچ‌وقت دوستت نداشتم.

خیلی چیزا هست، که باید راجبشون تو بغلت گریه کنم.

اگه بخوام منطقی شم باید بذارمت کنار. چون هرچقدم الان آدم شده باشی بدیای قبلت یادم نمیره.

ولی من هنوز نمی‌دونم با اونی که از چشمم افتاده ولی از دلم نرفته باید چیکار کنم.

آدم ذره ذره به همه چی عادت می‌کنه به جز صبح زود بیدار شدن.

امروز 6 September، روز جهانیِ آدمای استرسیه.