هیچ؛

از میان تمام چیز هایی که از دست دادم، بیشتر از همه؛ دلم برای خودم تنگ شده.

_

1:11

‏تمام ذوق و اشتياق آدم رو ميكشن بعد ميگن چرا يطورى‌اى؟چرا سردى؟چرا دورى ميكنى؟خب ذوقم رو کور کردی ديگه،چیکارت كنم؟

از این متنفرم که آدما میرن اما صداهاشون، خاطره‌هاشون و آهنگ‌هاشون میمونن.

نمیدونم شاید منم باید عاشق مشکلاتم بشم تا اونام بیخیالم بشن و من و تنهام بزارن.

جز دم‌ کردن چایی پاسخی به مشکلاتِ زندگی‌ ندارم.

به‌قدری خسته‌ام که اگر دنیای دیگری هم وجودداشته باشد، دیگر حاضر نیستم دوباره متولد شوم و زندگی کنم، گورِ پدرِ هرچه می‌خواستم و نشد.

نمیدونم؛ گاهی وقت ها فکر میکنم حتی اگه همه چیز هم درست بشه، من دیگه درست بشو نیستم.

خسته‌ام..نه از زندگی، از این همه نرسیدن.از آدم‌هایی که دوستشان داشتم و هر بار، درست همان‌جایی که فکر کردم قرار است بمانند، از من دور شدند.انگار زندگی همیشه چیزی را از من دریغ کرد؛یک آدم، یک آغوش، یک«می‌مانم»،یک روز که بالاخره همه‌چیز خوب باشد.من دویدم، صبر کردم، بخشیدم،حتی وقتی دیگر چیزی برای بخشیدن نداشتم، باز هم امیدوار ماندم.اما بعضی آدم‌ها قرار نیست به ما برسند؛قرار است فقط بیایند،تکه‌ای از قلبمان را با خودشان ببرندو بعد، ما بمانیم و جای خالی‌شان.گاهی فکر می‌کنم شاید سهم من از زندگی همین باشدخواستنِ چیزهایی که نمی‌توانم داشته باشم و از دست دادنِ آدم‌هایی که نمی‌خواهم از دستشان بدهم.دیگر حتی ناراحت هم نیستم فقط خسته‌ام.آن‌قدر خسته که دیگر توان جنگیدن برای ماندنِ کسی را ندارم.شاید بعضی نرسیدن‌ها پایان نیستند؛فقط جایی‌اند که آدم می‌فهمدباید دست‌هایش را از دستِ کسی که دیگر دستش را نمی‌گیرد، آرام رها کند و برود،حتی اگر تمامِ دلش هنوز همان‌جا مانده باشد..

-خستگیِ نرسیدن. 4 شهریور 1405 ✍🏻..12:38

هر وداعی کمی مرگ در خود دارد..

اونجا که محمد علی بهمنی میگه: تو چه کردی که دلم این همه خواهان تو شد؟

12:21

هرچی بود دیلیت کردم ازت.

_