شیشه

آدم جالبی هستی، به قول چزاره پاوزه: تو چون سرزمینی هستی که هیچکس از آن سخن نمی‌گوید چشم‌به‌راه هیچ چیز نیستی

سکوت شب رو برای خوندن چند ورق کتاب قبل خواب و فکر‌هایی که تو سرم میان دوست دارم.

بنظرم ما آدما، با نسخه‌ی نیمه‌آشکار هم زندگی می‌کنیم. با همون بخشی که به بقیه نشونش میدیم. با همون بخشی که می‌خوایم دیده شیم. تو این نادونی مشترک نسبت به این نقاط پنهان هم، یه نوع احترامی وجود داره. در کل چیز بدی نیست.

سوپرپاور من، تاسِ بد را خوب بازی کردنه.

‏دارم تو تاریکی به این فکر می‌کنم که تقریبا نیمی از عمرمون که بیهوده گذشت و برای نیمه‌ی بعدی هم هیچ آینده‌ای متصور نیستم.

آدم وقتی love میگیره، به فکر می‌افته که به زیبایی موهاش بیشتر از قبل برسه.

درس امشب

‏قطعا نمیدونم خوبه یا نه اما فکر می‌کنم یک روزی یه آدمی میاد که مفهوم بعضی علایقتون رو تغییر میده و شما فقط به اون آدم اجازه همچین کاری رو میدید.

آره من اشکام تو جیبامه، چطور مگه؟

حال الانم مثل اون گربه‌ای هست که پاشو از زیر پتو داده بیرون تا پیداش کنن اما هیشکی حواسش نیست.

«وقتی از کسی که خود تو شادش کرده‌ای، خودت شادی را بگیری، بسیار غمگین‌‌تر از گذشته خواهد شد. بخاطر همین از دیدار که بازمیگردیم، دلتنگتریم بخاطر همین همیشه شنبه‌ها خسته‌تر از پنجشنبه‌هاییم. حالا به گمانم عصر جمعه را بهتر بفهمی.»

یه دیالوگ از سریال East Of Eden [وانمود کن زنده‌ای می‌بینی که به واقعیت می‌پیونده]

در مورد مقوله‌ی مدام تو جیبِ و جیک‌تو‌جیک هم زندگی کردن یا رابطه داشتن نظرات نامحبوب زیادی دارم. مثلا یکی این‌که چسبندگی، الزاما closeness نیست.

در مورد مقوله‌ی مدام تو جیبِ هم زندگی کردن نظرات نامحبوب زیادی دارم. مثلا یکی این‌که چسبندگیه، الزاما closeness نیست.

‏آوانگارد از بیرون و داخل مینیمال، مورد پسندمه. چه ماشین چه آدما.