شیشه

دم غروب تو اسنپ بودم، راننده خانم یه آهنگ پلی کرد و همینجوری داشت مدرس رو میرفت و هق هق گریه می‌کرد.

تو گم نشدی. فقط دیگه مقصد کسی نیستی.

سرت را بالا بگیر. تو گم نشدی؛ این منم که مقصدم را عوض کردم.

در زندگی‌ام یک روزی، تمام راه‌ها به تو ختم میشد. هر تصمیمی می‌گرفتم، اولش فکر تو بود. تو شمال دل‌نمای من بودی، ولی الان دیگر آن نقطه‌ی پایان برای من نیستی. تو همان آدم خوب همیشگی‌ هستی، ولی دیگر برای من، مقصد خاصی نیستی.

دل بریدن از امید واهی، می‌تونه پیروزی حساب شه.

آفتاب شهریور، دوست‌داشتنیه.

تو توی گذشته گیر کردی. هنوزم همون آدمای رفته رو صدا می‌زنی.

بیا بیرون از اون خاطرات پوسیده.

دلم برای تو تنگ شده، ای من قدیمی. ای که زندگی را بلد بودی. ای که زندگی را زندگی می‌کردی.

زنده باد هر چیزی که زندگی‌اش کردیم. چه با خاطره‌ای که مانده، چه با فراموشی‌ای که آرام آرام دارد همه‌چیز را می‌پوشاند.

سخت به نظر نمیرسه، سخت هست. سخت‌تر از چیزی که بشه به زبون آوردش.

برنامه‌ میریزی و بعد میبینی برنامه‌ریزیت تا سر ظهر بیشتر دووم نمیاره، چون یه خبر، یه بحران، یه تلاطم بازار، همه‌چی رو به هم می‌ریزه و باید اعتراف کنم من هنوزم یاد نگرفتم تو بی‌ثباتی، عادی نفس بکشم عادی زندگی کنم.

زندگی اینجوری شده که انگار زیر یه سقف سنگی نفس می‌کشی که هر لحظه میاد پایین‌تر و تو نمی‌دانی با این همه امید له‌شده‌ی زندگیت چه کنی.

سرکارم و خوابم میاد. کاش گربه بودم.

زنده باد تمامِ آن ثانیه‌هایی که دیگر برنمی‌گردند، اما هنوز در ما می‌تپند.