شیشه

این روزا آدما دلیل برای گریه زیاد دارن. غم ارزون شده.

دلم دریا میخواد.

تو دیر کردی و من توی این دیر کردنت، یاد گرفتم کسی که نمیاد رو نباید بهانه‌ی زندگی کرد.

اگر کسی برایت وقت نمی‌گذارد، حرف‌هایش را جدی نگیر. وقت گذاشتن، صادق‌ترین شاهد دنیاست.

قصه‌ی آدما همیشه یه بخش نگفته داره که نه برای تعریف کردن ساخته شده و نه برای فراموش کردن. ‏

تیکه پاره بین قصه‌های کلی آدم نصفه نیمه‌ای حواست هست؟

‏ترجیح میدم آدما با حقیقت چیزی ناراحتم کنن و انسان غمگینی بشم تا اینکه خوشحالم کنن اما احمق فرضم کنن.

دلم زندگی‌ای می‌خواهد که در آن لازم نباشد چیزی را برای هم ثابت کنیم. نه دوستی‌مان را، نه وفاداری‌مان را، نه هیچ‌چیز.

دلم دوستی‌ای می‌خواهد که در آن بتوانم برایت از ترس‌هایم بگویم، بی‌آنکه فکر کنم کوچک می‌شوم. و تو هم بتوانی از زخم‌هایت بگویی، بی‌آنکه بترسی قضاوت شوی.

امروز برام خیلی رنگ داره و حس میکنم امروز از اون روزاییه که ارزش زیستن داره.

سیب

‏جملات ساده‌ای در زندگی‌ می‌شنوی که بعد با خودت میگی از این حرف غمگین‌تر وجود نداره.

صبح

سلامم را پاسخ بگو و ببین چطور دست‌های من، از این شادیِ ساده، می‌لرزند.

یک سلامم را اگر پاسخ بگویی، می‌روم لذتش را با تمامِ شهر قسمت می‌کنم. این کم نیست. این خیلی زیاد است. این یعنی تو فقط یک کلمه نگفته‌ای. یعنی تو یک شهر را تکان داده‌ای