འ𝔬𝔬𝔱

کی پس ... بس نیست ؟ چرا تموم نمیشه این کابوس کیری

شیش ماه ... اصلا درکش نمیکنم هر چقدرم بگذره انگار همین چند ثانیه پیش بود همه چی ...

4.4

Burning in Water, Drowning in Flame Charles Bukowski

0714

تمامی آنچه که گوش هایت را کر کرده عربده های مغزی توست، زار زدنش، خواستار پرواز بودنش. اشک های حاصله از زار زدن هایش بارانِ شوری شده بر سر مغز زخمت آوار خواهد شد. از لا به لای زخم ها جوانه هایی سبز از آگاهی و حقیقت از وجود تُ سر بر خواهند آورد و در ذره ذره ی وجودت ریشه خواهند دواند، ریشه هایی که آرام آرام همچون شکنجه درون تورا به هم بخیه خواهند زد و از تزلزل درونی ات خواهند کاست. بهای ریشه ها از ابتدا تماماً درد بوده و درد. حال صحنه ی خلق شده دیدنی ترین صحنه ای است که تمامی چشم هایت به تماشایش نشسته اند. چَشمِ از ابتدا با تو متولد شده ی در قلبت اما به تماشای چیز دیگریست ،احساس حس های سفید و سبک به پرواز در آمده ی دور و برت، همان انبوه خونِ در حال جریان و پمپاژِ در قلب زندگی، شاید احساس همان یک نخ سیگارِ در لحظه ی طلوع یا پرواز یک دسته پرنده بالای سرت حتی همین حس نسیم خنک صبح این ها همان خواسته حقیقی و اولیه زجه های مغزی ات بود، خواستار پرواز بودنش .

از کجا معلوم شاید من هم میان هیاهوی این سکوت شکستم .

چیزی مرا به سکوت وامیدارد چرا که کلمات خواهند شکستُ من خواهم ماند.

کاش آدما تو بهترین نقطه زندگیشون بمیرن

هستیِ ابدی. گویی حتی بعد از مرگ هم تقلای فریبنده زنده ماندن، بودن و هست شدن در جسدت به رقص در خواهد آمد.

4.44

خسته ام از بی ثباتیه محض لحظه ای هیچ چیز مهم نیست گویی پری سبک ام به پرواز در آمده در آغوش آبیه روشن آسمانی با ابر های سفید بلاهی محو نور روشن آسمانم که ناگهان خودم را کف لجن های اقیانوسی به رنگ آبیه تیره و تاری در حال خفه شدن پیدا میکنم مملو از درد بی نفسی کیرخر های مغزی