آبـیِ نـیمه شــب ؛

جونگ‌کوک که حجم عظیمی از عرق سرد رو؛ روی پیشونی و بدنش حس می‌کرد، با قطع شدن موقت ویبره و ضربه‌‌‌های بات پلاگ به نقطه‌ی حساسش؛ بالاخره نفس سنگین حبس شده‌اش رو به آرومی بیرون داد و کمی گره‌ی تنگ کرواتش رو دور گردنش شل کرد: _به هر حال اگه بازم اتفاق افتاده، خطرناکه و باید جدیش بگیری جئون، بنظرم بعد از جلسه؛ به دکتر شرکت مراجعه کن، خیلی آشفته و رنگت پریده به نظر میای و نگرانتم! _حتما اینکارو می‌کنم قربان! جونگ‌کوک بلافاصله جواب رئیس رو همراه با خم کردن دوباره‌ی خودش به نشونه‌ی تعظیم و احترام داد؛ اما طولی نکشید که با روشن شدن دوباره‌ی بات پلاگ؛ همزمان توی دلش لعنتی به خودش و تهیونگ فرستاد و بخاطر وضعیت عذاب‌آورش، به حال خودش تاسف خورد! تهیونگ هیچ‌وقت درمورد حرف‌هایی که می‌زد شوخی نمی‌کرد و جونگ‌کوک باید همیشه جدیش می‌گرفت!: _خیل خب برای امروز کافیه، همگی خسته نباشید آقایون! مرد میانسال آمریکایی؛ با صدای بلند، خطاب به هیئت ده نفره‌ی جلسه اعلام کرد و بعد از چند بار ضربه زدن آروم روی شونه‌ی جونگ‌کوک و لبخند مصنوعی کوک، به اتفاق هیئت مدیره از اتاقِ جلسه خارج شد و حالا این جونگ‌کوک بود که خم شده دست‌هاش رو روی زانوهای سست شده‌اش گذاشت و با ایستادن شخصی جلوش که از کفش‌های ورنی تمیز و براقش؛ قابل تشخیص بود اون کسی نیست جز تهیونگ؛ بزاق دهنش رو به سختی قورت داد و به سختی و ما بین نفس‌های صدادارش؛ دستش رو به ساق پای تهیونگ رسوند: _لعنت بهت ته، تو از قصد اینکارو کردی و گند زدی به کنفرانسم! جونگ‌کوک مشت محکمی به تخته‌ی دیتای پشت سرش زد و با لکنت؛ ادامه داد: _ت-تمومش کن، دیگه نمی‌تونم تحمل کنم! _بهت هشدار دادم که پسر خوبی باشی لاو، اما تو منو نادیده گرفتی و ناراحتم کردی! تهیونگ همراه با نیشخندی ریموت رو بین انگشت‌های کشیده‌اش، ماهرانه چرخوند؛ اما این جونگ‌کوک بود که با کلافگی؛ دندون قروچه‌ای کرد و معترض نالید: _اون سوند کوفتی که گذاشتی، نمی‌ذاره کام بشم خواهش می‌کنم، بس کن! _چطوره اول جلوم زانو بزنی تا درموردش فکر کنم؟ تهیونگ بلافاصله؛ همزمان با بالا انداختن تای ابروش، دستور داد و این جونگ‌کوک بود که عاجز و درمونده؛ بازهم نالید: _انقدر چرند نگو ته، اگه کسی بیاد داخل؟! تازه دوربین مداربسته‌ی اتاقِ کنفرانسم هست! _ما دقیقا توی نقطه‌ی کور دوربینیم بیب و در اتاقم می‌شه قفل کرد؟ تهیونگ باز هم بلافاصله؛ همراه با نیشخند شلی جواب داد و بعد از نگاه کردن به شلوار برآمده‌ی پسر که نشون می‌داد مثل خودش در وضعیت سختی به سر می‌بره؛ نیشخند شلش دندونماتر شد و طولی نکشید، همونطور که به سمت در می‌رفت؛ با وارد شدن ناگهانی نامجون که اونم جزوی از اعضای هیئت مدیره بود، سر جاش خشکش زد و سوالی بهش خیره شد و نام؛ بلافاصله با دیدن جو عجیب بین اون دو نفر که هر دوشون به محض ورودش؛ به طرز واضحی در کسری از ثانیه به ساید ظاهری جدی و خونسرد خودشون برگشته بودن، تک سرفه‌ای کرد و همراه با تکون دادن سرش که نشون می‌داد این جو عجیب؛ کاملا براش تکراری و طبیعیه، لب زد: _شما دوتا هنوز اینجایید؟! .. رئیس گفت باید برای جلسه‌ی امروز عکس بگیریم، پس زیاد طولش ندید! نامجون اینبار با طعنه‌ی دو پهلویی گفت و بعد از اینکه بی‌تفاوت چشم‌هاش رو توی کاسه چرخوند؛ همراه با کشیدن آه بی‌صدایی؛ در اتاق رو بست: _عالی شد! جونگ‌کوک با زدن ضربه‌ای به پیشونیش گفت و تهیونگ با عجله و قاطع جواب داد: _باید بریم! _کجا؟! جونگ‌کوک بلافاصله؛ همراه با تک خنده‌ی هیستریکی پرسید و نگاه متعجب و سوالیش رو به تهیونگ داد: _پس تکلیف این کوفتی چی می‌شه؟! در حالی که موهای نم‌دارش رو با کلافگی بالا فرستاد، با اشاره کردن به پایین تنه‌اش اعتراض کرد: _خاموشش می‌کنم؟ تهیونگ یک تای ابروش رو بالا انداخت و دست راستش رو که ریموت داخلش بود؛ بالا اورد: _شوخیت گرفته؟! اون اسباب بازیِ لعنتیت هنوز تومه و تو باید همین الان بیاریش بیرون کیم ته، نه فقط اون بات پلاگ فاکی رو؛ سوندی که داره دیکمو نابود می‌کنه و- _نمی‌شه! تهیونگ در حالی که حالا با ریموت توی دستش درگیر بود، بی‌مقدمه و دلهره‌آور؛ لب زد و گره‌های ابروش رفته رفته تنگ شد و حالا این جونگ‌کوک بود که با تردید و نگرانی پرسید: _چی؟ .. چی نمی‌شه؟! _خاموش نمی‌شه!

" پارت 3 "

تهیونگ با همون پوزخند ثابت؛ لب زد و طولی نکشید که بعد رسیدن جونگ‌کوک بهش؛ در حالی که حالا کنارش قرار گرفته بود، با نگرانی و اشاره کردن به پشت ماشین چیزی رو لب زد و تهیونگ که بخاطر صدای هیولا مانند ماشین‌هاشون؛ به وضوح صدای جونگ‌کوک رو نمی‌شنید، سرعتش رو بالاتر برد و بی‌توجه به اشاره‌های بی‌وقفه‌ی کوک، همراه با گفتن کلمه‌ی "دلقکِ عقب مونده" نزدیک به اولین پیچ خطرناک که رسید نیش ترمز گرفت؛ اما هیچ تغییری توی کم کردن سرعت شورلت ماشین و بلافاصله این جونگ‌کوک بود که با ضربه زدن آروم به بدنه‌ی شورلت، تهیونگ رو به خودش اورد و اینبار با صدای خیلی بلند گفت: _ترمز .. ترمزت بریده کامارو!   جونگ‌کوک با نگرانیه بی‌سابقه‌ای؛ لب زد، تشخیصش برای راننده‌ی حرفه‌ای مثل اون سخت نبود تا بفهمه؛ خیلی وقته سرعت تهیونگ حتی ذره‌ای کم نمی‌شه و ثابته و این فقط یه معنی داشت؛ ترمز شورلت ددی کامارو بریده! پس حالا این تهیونگ بود که گنگ و ناباور، با لکنت لب زد: _م-مسیح! .. چیزی تا پیچ نمونده!! لبخند بی‌اراده‌ی هیستریکی روی لب‌های مرطوبش شکل گرفت و وقتی چشمش به چهره‌ی مضطرب و نگران جونگ‌کوک افتاد؛ لبخند عصبیش محو شد و توی دلش چنان خالی شد که شاید به جرئت در جمیع تمام مسابقاتش؛ این دلشوره و دلهره به سراغش نیومده بود و تا به حال تجربه‌ی این نقص فنی مرگبار به وجود اومده رو؛ نداشت و حالا که واکنش نگرانِ اون هیولای سرعتِ خونسرد و بی‌رحم رو نسبت به شرایط اسفناکش می‌دید، یعنی اوضاع بدتر از اونی بود که حتی فکرش رو هم بکنه و شاید همون هیولای سرعت و هانتری که ازش متنفر بود؛ امشب قرار بود تبدیل بشه به ناجیِ زندگیش؟!: _نگران نباش من کمکت می‌کنم سرعتشو بیاری پایین! جونگ‌کوک با صدای بلند و لحن اطمینان بخشی لب زد و تهیونگ بود که همچنان رنگ‌پریده و مات و مبهوت؛ به نقطه‌ای نامشخص از انتهای جاده خیره شده بود؛ با یادآوری اون پسره ژاپنی که آخرین لحظه به یاد داشت کناره ماشینش اون رو دیده و حدس می‌زد یکی از دوست‌های صاحب بوگاتی؛ کنزو باشه که تا یک ساعت پیش ماشینش رو واژگون کرده بود، فاک بلندی گفت و بخاطر ساده لوح بودن خودش، تاسف خورد و با خشم و عصبانیت؛ فرمون ماشین رو بیشتر از قبل زیر دست‌هاش فشرد: _خدا لعنتش کنه! از زیر فشار دندون‌ها و فک قفل شده‌اش غرید و با اخم پررنگ و لحن طلبکارانه و پرخاشگری، رو به جونگ‌کوک؛ با صدای بلند گفت: _چرا می‌خوای کمکم کنی؟! .. می‌تونی بذاری برم ته دره و بمیرم مثل همون راننده‌ی پورشه و بعدشم رکورد امشبو؛ به نام خودت ثبت کنی، مگه تو همینو نمی‌خواستی هانتر؟ تهیونگ که از به زبون اوردن بی‌اراده‌ی اون لقب؛ متعجب شده بود، همونطور که نیم‌نگاهی به جلو و جاده انداخت و باریک شدنش نشون می‌داد چیزی تا اون پیچ مرگ‌بار باقی نمونده؛ نگاهش رو دوباره به جونگ‌کوکی داد که متقابلا از شنیدن اون لقب جا خورده بود و با شنیدن سوال تهیونگ؛ متعجب و گیج بنظر می‌رسید: _خب .. راستش؛ راستش خودمم هنوز دلیلشو نمی‌دونم؛ یعنی مطمئن نیستم! جونگ‌کوک با گنگی و صراحت، لب زد و وقتی چشمش به تابلوی اخطاری افتاد که اون پیچ خطرناک رو با فاصله‌ی یک کیلومتر؛ از هردوشون نشون می‌داد؛ بزاق دهنش رو به سختی؛ اما نامحسوس قورت داد و لب پایینش رو از شدت دلهره گاز گرفت؛ برخلاف چهره‌ی خونسردش که سعی می‌کرد کاملا مسلط به شرایط بنظر برسه، توی دلش قند اضطراب سابیده می‌شد؛ چون نقشه‌ای که توی سرش بود ریسک خیلی پرخطر و بزرگی داشت؛ ولی طولی نکشید که با لحن عصبانی و پرخاشگرانه‌ی دوباره‌ی تهیونگ، به خودش اومد و از بند افکار منفی و دلهره‌آورش؛ فاصله گرفت: _چرا باید به توئه حرومی که کارت کشتن بی‌رحمانه‌ی آدم‌هاس؛ اعتماد کنم؟ _چاره‌ی دیگه‌‌ای هم داری؟ جونگ‌کوک اینبار بلافاصله، با لحن جدی و سرد همیشگیش؛ لب زد و تای ابروش رو با ابهت بالا انداخت: _چطوری می‌خوای انجامش بدی؟! تهیونگ در حالی که لحظه به لحظه افت فشار خونش رو بیشتر احساس می‌کرد و سرمای هوای بیرون، صورت و بدنش رو منجمدتر کرده بود؛ با استرس و نگرانی گفت و بزاق دهنش رو از ترس و دلهره به سختی قورت داد، حق با جونگ‌کوک بود! اون چاره‌ی دیگه‌ای جز اعتماد کردن به پسری نداشت که تا یک ساعت پیش به خونش تشنه بود و فقط و فقط به بردن ازش فکر می‌کرد؛ اما حالا انگار ورق کاملا برگشته بود!: _انقدر ازم سوال نپرس کامارو، وقت زیادی برامون نمونده .. خودت الان می‌بینی!