V e n u S i a n🪴

«گویا ما دﺧﺘﺮان، ﻣﻮﺟﻮداﺗﯽ ﺷﺮور ﺑﻮدﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﺮدان و ﭘﺴـﺮان ﺑﺎﯾﺪ از ﮔـزندمان در اﻣﺎن ﻣﯽﻣﺎﻧﺪﻧﺪ و ﭼﻨﯿﻦ ﺗﺒﻌﯿﻀﯽ، در ﻟﺒﺎس دﯾﻦ، ﻗﺎﻧﻮن ﭘﻨﺪاﺷﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪ.» دختری از ده‌کده‌ی مُرده

هلال ماه را دیدید؟🌙🌝

از مجلهٔ «گندمین» و بهشته جان خرم سپاسگزارم که با این فراخوان، فرصتی فراهم کرد تا زنان و دختران افغانستان روایت‌های ناگفته خود را بنویسند و بخشی از حافظه جمعی این سرزمین را برای آیندگان ثبت کنند. امیدوارم روزی برسد که هیچ دختری به‌خاطر جنسیتش از حق آموزش، انتخاب و ساختن آینده‌اش محروم نشود.

رنج عمیق

به پروانـه‌های دفن شده فکر می‌کنم؛ که دیگر شکوفه‌های بهار را نمی‌بینند. که دیگر صدای پرنده‌ها را نمی‌شنوند. که دیگر باد گونه‌هایشان را نمی‌بوسد.

«خواب‌ها کجا واقعیت دارند کجا زنده‌اند آن‌ خانه کجا بود آن صبح نورگیر خواب دیدم دستت بر شانه‌ام بود و انگار دوستم داشتی.» -ماهیان خاکزی

در قلبم گل ها شکوفه کرد درخت ها سبز شدننن آسمان آبی شددد 🪴🪷🪻🌲🫧

امیدوارم به شعر تبدیل شوم.🙂‍↔️

شب ها می‌نشست و ستاره ها را نگاه می‌کرد. ماه را نگاه می‌کرد. آسمان را نگاه می‌کرد. بی خستگی و چنان که انگار می‌توانند صد سال هم به بالای سر خود نگاه کند. جای خالی سلوج

تا روزی که مرگ دروازه ما را تک تک نکند همه آینده‌ای داریم. دیالوگ سریال

تو از آیین انسانی چه می‌دانی؟ اگر جان را خدا داده‌است، چرا باید تو بستانی؟ —فریدون مشیری