FALL

غم نبود، از تنهایی می‌مردم.

‏حتی داخل خوابایی که می‌بینم هم خوشحال نیستم.

دلتنگ کسی هستم که برای دیدنش باید مُرد.

‏من میگم ناراحت نشدم، ولی بعدش دیگه اون حس قبل رو بهت ندارم.

نه دشمن شدیم، نه دوست موندیم. فقط یهو هیچکسِ هم شدیم.

من هرچی دلم خواست نشد، تو هم یکیش.

‏عزیزم چجوری باید توضیح بدم بهت؟ اون من نبودم، اون pms بود رفته بود تو جلدم.

اصلیه همونیه که همه‌چیز رو باصبر و حوصله برات توضیح میده و نمیذاره overthink کنی.

‏به مو میرسه پاره هم میشه گریه‌ت هم درمیاره.

لانگ دیستنس فقط فاصله بین منِ الان با من پنج ماه پیش.

ترس از دست دادن اینجوریه که بغلش میکنی و میبوسیش و باهاش میخندی و حالت خوبه ولی هر لحظه که نگاش میکنی تو دلت یه دختر بچه با گریه میگه یعنی کِی میری؟ تورو خدا نرو.

به عنوان آدمی که کسی منتظرم نیست زیادی دنبال کانفینگم.

در تاریخ بنویسید آنقدر جوان مُرد،کسی پیر نشد.

به جا سگ سیاه افسردگی تو باید بغلم میکردی.

در اخر یا با تو میمیرم یا برای تو

عزیزم یه پیامه،کون که نیست اینقدر در برابر دادنش مقاومت میکنی.

اینبار دیگه نمیخوام درموردش صحبت کنم، اینبار فقط میخوام درموردش تا جایی که میتونم دور بشم، ساکت بشم و برم تو خودم.