█║▌║▌║PIANO║▌║█│█
Открыть в Telegram
پــیــانــــو ؟ شـایــد مـثـال زنــدگــیــمــون ... ● نه با سیاهیا نا امـیــد ○ نه با سـفـیـدیـا دلـخــوش نـاشــنـاس : @Piano04bot کپی؟ فوروارد لطفا :) Birth : 1404.3.19
БольшеСтрана не указанаКатегория не указана
174
Подписчики
Нет данных24 часа
-1167 дней
-14230 дней
Архив постов
من به آمار زمین مشکوکم
اگر این سطح پر از آدم هاست
پس چرا این همه دل ها تنهاست؟!
- سهراب سپهری
خاطرات یادآوری میکند چقدر دلتنگش هستم و اتفاقات یادآوری میکند چرا نباید کنار او باشم :)
آدم ها عجیب اند ،
گاهی آنقدر دوستت دارند که
خودت میمانی از این حجم محبت !
گاهی تبر میشوند ،
تمامِ حس و علاقه شان را نابود میکنند...
تنه ی باور هایت را میشکنند ...
آدم ها را نمیشود شناخت !
این انسانی که خطاب میشوند گاهی تنها
یک لفظ است و در واقع برای آنها معنی نمیشود ...
وارد حریمت میشوند، با حرف هایی که برایت
خوشایند است دلخوشت میکنند ..
و زمانی که منتظر اتفاق نیستی
دلت را زیرو رو میکنند ...
آنچنان غریبه میشوند که
خودت هم یادت میرود روزی آشناترینشان بودی!
خلقت آدمی عجیب است ...
از یک گِل یک قلب میرویَد ...
و از قلب یک سنگ !
سمت آدم های به ظاهر انسان نروید !
همان ها که تا نگاهتان میکنند عاشق میشوند !
همان ها که تا دور شوید فارغ!
این نقابِ عطوفتشان یک آن خواهد افتاد و
دست های مشت کردهِ شان پر از خون خواهد شد ...
به خودتان که آمدید میبینید روبروی غریبه ترین
مخلوقی ایستاده اید که با سنگ قلبتان را
شکسته است ...
و دلگیرتر اینکه ،
هیچ شغلی برای ترمیم قلبِ شکسته هنوز وجود ندارد ...
خلاص کنید خودتان را از بندِ
تظاهر های عاطفیِ اطرافیان ..
شما برای دوست داشتن ،
تنها یک انسان میخواهید نه شبیهه انسان.
از نظر من ،
آخرشم نجاتدهندهی واقعی کاره، نه آدمها.
هر چیزی که توش دیسیپلین داشته باشی و
هر روز، حتی وقتی حالشو نداری،
خودتو مجبور کنی انجامش بدی.
کار کمکم جمعت میکنه، ذهنتو آروم میکنه
و بیهیاهو کمک میکنه دوام بیاری و
توسعه پیدا کنی.
شاید آدما هم تا حدودی کمکت کنن ، ولی
نه به اندازه خودت.
کاش میشد آدمی، گاهی
فقط گاهی
به اندازه نیاز بمیرد
بعد بلند شود
آهسته آهسته خاکهایش را بتکاند
اگر دلش خواست برگردد به زندگی ؛
دلش نخواست بخوابد تا ابد...
عمیقترین بلوغ انسان زمانی آغاز میشود که بفهمد :
نه نجات کسی بر دوش اوست و نه نجات خودش در دست دیگری.
در نهایت دریافتم که ،
خودم باید این روح خسته را تیمار کنم، خودم باید دستان مشت شده انسان در آینه را باز کنم و خودم باید به او صلح بیاموزم، خودم باید از من مراقبت کند، خودم باید پرستارش باشم، خودم باید دوستش باشم، خودم باید نگرانش باشم، خودم باید تن زخم خوردهام را به خانه بازگردانم، برایش قهوه دم کنم، خودم :)
هیچ چیز لذت بخش تر از این نیست که یک نفر احساست را بفهمد
بدون اینکه مجبورش کنی...
اگر دیروز یا همین چند ساعت قبل در حد فروپاشی کامل بودیم و امروز و همین حالا لبخند به لب داریم،
چشمهایمان برق میزند و
آمادهی ادامه دادن و زیستنی پر شور هستیم؛؛؛
حتما در خلوتمان با سختی،
خویش را ترمیم کردهایم،
روی زخمهای باز و عمیقمان مرهم گذاشتهایم، بهبود یافتهایم و بازگشتهایم...
پشت هر انسان بلندپرواز و ادامه دهندهای،
کوهی از شکست خوردنها، از هم پاشیدنها، دوباره پیوند خوردنها و به میدانِ پیکار بازگشتنهاست.
