سَـطـرِخامـوش

خاورمیانه را به تقلید از چشمان شرقی تو ساخته‌اند! پر التهاب، اندوهگین، خسته و زیبا. -نزار قبانی.

بخشیدنت، پایانِ خشمم نبود؛ آغازِ کم‌رنگ شدنِ دوست‌داشتنم بود.

برای من، دیگران در حد چند کلمه‌اند؛ اما تو، شعری که هیچ‌وقت به آخرش نمی‌رسم.

کاش می‌شد آدم اندوه را از پنجره بیرون بریزد. -کافکا.

«تسلیم»؟ این واژه هرگز در واژگان من جایی نداشته است. من تا واپسین تپشِ زمان، تا آخرین ثانیه، برای رؤیاهایم می‌جنگم. حتی اگر پیروزی سهم من نباشد، هرگز شکست را با آغوشِ باز نمی‌پذیرم. می‌افتم، اما از نو برمی‌خیزم؛ زخم برمی‌دارم، اما از حرکت بازنمی‌ایستم. برای من، پایان زمانی است که دیگر توانِ جنگیدن نباشد، و من… تا آخرین نفس، مبارزه را انتخاب می‌کنم.

قطره

پرگل😭✨

فدای انچه که زاده‌ی قلم تو است بشم من🙏🏻

آنچه در این کانال می‌خوانید، زاده‌ی قلمِ من است. بازنشر یا استفاده از اشعار، تنها با ذکر نام نویسنده، رواست.

من آدم برگشت به صمیمیت های از دست رفته نیستم؛ از چشم افتاده را میل دیدار دوباره نیست. -فروغ فرخزاد

.

مؤذن، اذان مگو؛ که امشب از هر واژه‌ی اذانت، بوی خون برمی‌خیزد.

و خون، زودتر از گل‌ها روی این خاک ریشه دواند.