سَـطـرِخامـوش

شاید زیباترین شعر همان حرفی بود که هرگز گفته نشد.

ذهن انسان در خلأ معنا، تصویر می‌سازد؛ و ما بیشتر با همان تصویرها زندگی می‌کنیم تا با حقیقت. حتی عشق، گاهی نه دیدنِ دیگری، که زیستن در توهمی از اوست. اما حقیقت آرام نیست؛ روزی که چهره‌ی واقعی چیزها آشکار شود، رؤیا فرو می‌ریزد و آنچه دوست داشته می‌شد، غریب می‌شود.

چه اندوهِ باشکوهی‌ست آن‌که هنوز برای کسی شعر بگویی که سال‌هاست هیچ واژه‌ای به سمتِ تو برنگردانده است.

حرفی، حدیثی. https://t.me/HarfChatBot?start=6a11fc437b4b

فـروغ فَـرخزاد..

اندوه، تنها میراثی‌ست که زمان از ما پس نمی‌گیرد.