Diu

چشمانم را درمی‌آورم و کنار پنجره می‌گذارم تا کمی هوای تازه ببینند، تنِ خسته و نمورم را به رخت‌خواب می‌برم شاید اندکی از خستگی شب‌زنده‌داری‌ام کم شود، شب‌ها خوابم نمی‌برد؛ احساس می‌کنم روز را به اندازه‌ی کافی زندگی نکرده‌ام، پس نمیخوابم تا انتقامم را از سرنوشت بگیرم، اما در پایان، بازنده کیست؟ من؟ سرنوشت؟ یا چشمانم؟

به تو که می‌رسم مکث می‌کنم. انگار در زیبایی تو چیزی جا گذاشته‌ام، مثلا در صدایت آرامش، یا در چشم‌‌هایت زندگی…

you are still healing from the things you didn't deserve and that's okay - Keep going