ㅤ٭ 𝖤𝗅𝗎᥎ᥱ́ㅤ

درمانده‌ام، نه از رفتن، بلکه از اینکه هر بار ایستادم و دوباره مجبور شدم ادامه بدهم.

من آن وجهه و رویِ خود را، سال‌های متمادی در مسکنی به وسیله‌ی کلونی مستحکم کردم، حتی نمی‌دانستم مفتاحِ آن را کجا رهانیدم. آنچنان مرا یافتی که قسم بر تمامِ فرشتگان حتی ربِ هستی هم، تکوینِ آن معجزه را انکار می‌کند. گمان می‌کردم برای آزاد نمودنم از بندِ اهریمن های اطرافم دستم را گرفتی، چه بسا از یاد برده بودم که احدی نمی‌تواند در رستنِ ابلیس از تقصیرهایش مساعدت کند. تو می‌توانی مرا همان تایفونِ اساطیرِ یونان، نمادِ آشوب و ویرانی تصور کنی. شاید هم مرا لوسیفرِ رانده شده از بهشتِ سنتِ مسیح پنداری. مگر تفاوتی دارد؟ در هرحال از نظرِ یزدانِ جان آفرینم، بنده تنها برهانِ ادبار و بداقبالیِ جهانیان هستم. مرا همان آشفتگیِ گیسوانت، آن نظرِ جمیل‌ات، آن لبخندِ وسیم‌ات که به یک بارگی رویت کردم، کافی‌ است تا تمامِ زلت های عالمیان را بپذیرم.

تلاش برای تو و یادآوری تو مانند این می‌ماند که گلدان بدون گلم را هر روز آب بدهم تا گلی از آن بروید، خودم هم می‌دانم تو را یاد آوردن حکم فرو کردن تیری درون قلبم را دارد،ا ما انگار قلب من حاضر است خودش را بکشد تا تو از یادش نروی..

همه چیزت برایم زیبا و دلنشین بود، یادت است؟ سرم را در پیچ و تاب موهایت فرو می‌بردم و بوی سحرآمیز موهایت را در نفس خود حبس می‌کردم، محو چشمانت می‌شدم زیرا مرا غرق خود می‌کردند؛ آن دو چشمان تیله‌ایِ زیبا تمام زندگی ام بودند، مژه هایت مانند سایبانی بلند روی چشمانت نشسته بود.. میتوانم تا آخرین لحظات نفس کشیدن خود از گرمای دستانت و آغوشت بگویم اما حالا تمام تن من از نبودنت یخ زده است.. برایت تا مرز دیوانگی عاشقی می‌کردم اما حالا دیوانه‌ای بی‌جان در کنار گوشه ای افتاده‌ام، اکنون مشخص شده است که من بیشتر تو را دوست دارم.. از اول هم میدانستم آن بحث‌ها بی‌فایده بودند چون تو هیچوقت مرا دوست نداشته‌ای. بعد از رفتنت روزهایم عادی می‌گذرد جانا اما لعنت بر شب‌ها که مرا تا مرز جنون و مرگ می‌برند، هیچوقت مرا ندیده‌ای که چگونه برایت درد می‌کشم من هم ترجیح دادم بروم و دیگر تلاش برای دوست داشتن اجباری نکنم..