ناتموم؛

خسته‌ام از گفتن خسته‌ام…

اینترنت زیرساخت نیست که درباره قطع شدنش حرف نمی‌زنید؟ معیشت میلیون‌ها نفر در این کشور مستقیم و غیرمستقیم به اینترنت وابسته است. بستن اینترنت، مثل زدن هر زیرساخت دیگه‌ای، از بین بردن زندگی مردمه. 💬Farokh @Kafiha

چه کسی پیروز جنگ است؟ نمی‌دانم عزیزم، نمی‌دانم چه کسی پیروز است اما بی‌شک کسانی که جوانی را باخته‌اند، ماییم... @Kafiha

اگه امروز این صحنه رو ببینی دیوونه می‌شی. اما مردم جنگ رو تحمل می‌کردن، بعد از جنگ دیوونه بشن. تو جنگ وقت دیوونه شدن نبود. -جنگ چهره زنانه ندارد| یک و سی‌وهشت دقیقه‌ی بامداد

روز هشتاد و نهمِ زمستان| بهار را تحویل گرفتیم اما هنوز منتظریم.

تو این وضعیت که به سختی به اینترنت وصل میشیم، میای میبینی یکی واست یه عکس فرستاده که باز نمیشه و هیچ توضیحی هم نداره؛ خب پفیوز من چمیدونم این چیه و تا کی منتظر بمونم که ببینمش، نفرس یا حداقل توضیحی درباره‌ش بنویس آدم تو خماریش نمونه.

می‌ترسم دیگه هیچی تو زندگی من رو خوشحال و ذوق زده نکنه و تا همیشه دل مٌرده باشم.

کاش میتونستم به ازای هر زخمی که رو قلبته ببوسمت و تو هم اون زخمت رو فراموش کنی.

عجب روزهایی رو میگذرونیم عزیزم؛ غمگین و طاقت فرسا.

دلم نمیخواد اینجا باشم.

می‌گویند زیاد فحش می‌دهی؛ یعنی چه؟ برای کسانی که زندگی‌ام را به گوه کشیده‌اند شعر بگویم؟ چارلز بوکوفسکی.

کل زندگیم رو به عنوان یه جوون ایرانی باید واسه زنده نگه داشتن شعله امید توی جونم، جون می‌کندم؛ درست مثل روشن نگه‌داشتنِ زغال داغ کف دست.

این بلاتکلیفی و انتظار داره زیادی طولانی می‌شه. اندازهٔ تنِ من یکی نیست.

اِی خون بی‌گناه، نیستی ببینی چه کردی!😭🍻

و این صبح، خیر است.

آشنایی با آدم‌های جدیدِ خوش فاز یه جون به جونام اضافه میکنه.

آدمای بی‌دقت کلافم می‌کنن.

از امروز صبح و دیدن طلوع خورشید توی جزیره با ماهی‌گیرای جدی و بداخلاق و‌ گربه‌هایی که چشم تیز کرده بودن واسه دزدیدن ماهی‌های صید شده، نارنجی شدن آسمون، خندیدن و شوخی‌های بی‌وقفه، خستگی و بیدار موندن تا صبح.

اگه یه روز برگشتم جزیره و علی مودی و بهار و صیاد نبودن چی؟(وی آروم اشک‌های خود را پاک می‌کند)