𝔖𝔭𝔯𝔦𝔫𝔤'𝔰 𝔩𝔬𝔲𝔫𝔤𝔢

بابای جیمز هم میتونه بمیره، مرتیکه ایکبیری (من فکر میکنم کلا جیمز بچه مورتیمور نیست و بچه اون راننده اس)

حتی نمیدونم از کجا شروع کنم و چی بگم... هیچوقت گذرِ سریعِ زمان رو اینقدر احساس نکرده بودم... ۴ سال و خرده ای پیش، وقتی انتخاب رشته و دانشگاهم رو انجام دادم فکر نمیکردم همه چیز اینقدر سریع تموم بشه. ممنونم از هرچیز و هرکسی که بهم این فرصت رو داد که دانشجو بودن رو تجربه کنم، ۴ سالی که زندگی من رو از این رو به اون رو کرد، با کلی آدم جالب آشنا شدم و چیزایی رو تجربه کردم که کمتر کسی توی این سن تجربه میکنه. کاش این کشورِ لعنتی ساده ترین حقم رو ازم نمیگرفت که مجبور باشم سال آخرم رو مجازی بگذرونم... چه قدر پلن داشتیم، چه قدر دلم برای سر در دانشگاهمون تنگ میشه، برای حراستمون، برای ناهار هاش، برای کافه تریای کوچیکی که نزدیک در ورودی بود، برای تک تک نیمکتای داخل اون حیاطِ کوچیکِ دانشکده که روش قهوه و خوراکی میخوردیم، حتی برای امتحان حضوری و شکلاتایی که وسطش میدادن، برای آهنگ چینی خوندن کلاسمون، برای قرعه کشی های هفته ای سر کلاس، برای دوستام، برای استاد الماسیه که باعث شد من از اولین روز عاشق رشته ام بشم حتی وقتی سختگیری میکرد و غر میزدم، برای مترو صنعت و آش فروشی و بلال فروشی کنارش. نمیدونم چجوری حسم رو بیان کنم، خیلی خوشحالم، ولی هیچوقت همزمان اینقدر ناراحت نبودم(: دلم برات تنگ میشه علامه.🤍