باستان شناس بیکار
Открыть в Telegram
تراوشات ذهنیِ یک باستانشناس بیکار. «علوم انسانی محور» ✒️حفاری ذهن https://t.me/Mind_Diggings 👤ناشناس @Unemployed_archeologistbot Private🔒 https://t.me/+cduOuS0o4lJhMzQ0 🎵آهنگ یاب @Unemployed_archeologist_songbot
БольшеСтрана не указанаКатегория не указана
621
Подписчики
+2724 часа
+417 дней
+16730 дней
Архив постов
Repost from دفترچهخاطراتِآبی.
ولی واقعا کاشکی میشد برگردم به زمانی که تا دندونهام شروع به افتادن میکردن اونارو توی یک جعبهی خیلی کوچیک میانداختم و با ذوق میذاشتم زیر بالشت تا فردا که از خواب پا میشم ببینم فرشتهها برام هدیه آورده باشن. فرشتههای عزیز، بچگی که چیزی نیاوردید. اگه خدا بخواد الان میتونید بیارید؟ بهم بگید چندتا دندون نیازه تا برام معجزه بیارید؟ خوشبختی ابدی چطور؟ لطفاً بگید چندتا دندون میخوایید، من سریع میام میذارم زیر بالشت تا فردا که از خواب بیدار میشم اونارو بهم داده باشید.
Repost from N/a
بخشی از زندگی که دلم میخواد آروم آروم بسازم اینه...✨
صبح هایی که مجبور نباشم با عجله شروع کنم🦢
خونه ای با آدمای امن که دلم بخواد زودتر بهش برگردم🤍
آدم هایی که کنارشون لازم نباشه نقش بازی کنم🥂
سفر های کوچیک بدون اینکه منتظر زمان مناسب بمونم🐚
و وقت برای قهوه،کتاب،گل خریدن و هیچ کاری نکردن....☕️
Repost from 𝟮𝟱:𝟲𝟭
▸𝐌𓇕𝐒𝐚𝐧𝐣𝐢:
شهریور عاشق انار بود.
اما هیچوقت حرف دلش را به انار نزد؛
آخه انار شاهزاده باغ بود
تاج انار کجا و شهریور کجا؟!
اما انار فهمیده بود،
میخاست بگوید او هم عاشق شهریور است..
اما هر بار تا میرسید،فرصت شهریور تمام میشد
نه شهریور به انار میرسید..
و نه انار میتوانست شهریور را ببیند!
دانه های دلش خون شد و ترک برداشت
سال هاست انار سرخ است...
سرخ از داغی و تندی عشق
و قرن هاست شهریور بوی پاییز میدهد...
Repost from Ayda’s diary
The older I get the more I understand how easy it is to get lost in comparison. In seeing other people's success as a sign of your failure. In viewing their highlight reels, the best parts of their lives and believing that it says something negative about you, when it doesn't. The older I get, the more I understand how easy it is to lose yourself in a world of achievements, perfect looking families and people who seem like they've got everything figured out when the truth is, no one has anything figured out. Trust me. It's easy to lose yourself on here. It's easy to compare your imperfections to other people's apparent perfections. It's easy to tell yourself "Once I have what this person does, I'll be happy". But it's harder to take a step back, remove the rose-tinted lens with which you view everyone else and remind yourself that real life is messy and imperfect. Real life is hard and often painful. Real life isn't what you see online. It's what happens behind the lens. Everyone is fighting for something. We all have good and bad days. We just don't show the bad days as much. We don't show our weaknesses and scars. Just remember that the next time you sit here comparing yourself to someone online. Remember that the next time you tell yourself "I wish I had what this person does", because you don't need someone else's life to be fulfilled. You just need to learn to be happy in the life you've created for yourself.
Repost from N/a
همه چیز را بیش از اندازهی لازم عمیق میدیدم، بیش از مقداری که عمیق بود در آن عمیق میشدم و از آدمها انتظار عمقی را داشتم که در سطحی نگری های آنها غیرممکن بود.
در من رد آفتاب عمیق بود، ذره ذره باران ها عمیق بود، آمدن عمیق بود و رفتن هم. در من آنها عمیق بودند درحالی که اصلا نمیدانستند عمق چیست.
آنجا من شکست خوردم، جایی که سطحینگران را عمیق میدیدم و برای ذرهای فهم آنها دست و پا میزدم اما چه شد؟ من در عمق خودم غرق شدم و آنها در سطحینگری خود دفن.
هرکسی برای من اقیانوسی است که عمقها دارد برای کشف کردن اما اشتباه نکنید، هرکسی اقیانوس نیست، عمدهی آدمها دریاچه و برکهاند؛ اما من در اقیانوس خودم غرق میشوم و دهها آدم را به دنبال خودم میکشم ولی هیچ کسی به عمق من نخواهد رسید آخر نفس همه تمام میشود و همه میمیرند.
آیا کسی پیدا میشود که خطر مرگ را برای رسیدن به گنجی در عمق اقیانوسی که من هستم به جان بخرد؟
-عارفه و اقیانوس
بیست و ششم شهریور ماه سال هزار و چهارصد و پنج
Repost from N/a
کتاب برای من فقط چندتا کاغذ و جوهر نیست؛ یه پناهگاهه برای وقتایی که از دنیای واقعی خستهام و دلم میخواد چند ساعت جایی دیگه زندگی کنم. بعضی کتابها رو میخونی و تموم میشن، اما بعضیاشون یه تیکه از خودشون رو لای قلبت جا میذارن؛ یه جمله، یه آدم، یه حس… و بعد از بستن آخرین صفحه، تازه میفهمی که بعضی داستانها قرار نیست تموم بشن، فقط از روی کاغذ بلند میشن و یه گوشه از زندگی خودت ادامه پیدا میکنن.
.صاد.
@TheCrrazyWritter
در نقش تر از فرش دلم بافتهای نیست
از بس که گره زد به گره حوصله هارا
محمدعلی بهمنی
Repost from N/a
دلم میخواست دغدغه هام هم سن خودم باشن
ولی اونا خیلی بزرگ تر از منن.
