“رُزِ وَحشی”

🤍💆🏻‍♀️

از يک جایی به بعد، سخت ترین کار جهان، باور کردن آدم‌ها است.

و اگر اندوهت آن‌قدر زیاد شد که حرف زدن برایت دشوار بود به سمت من بیا تا کنار هم سکوت کنیم.

مَن چیزی نمیخواهم جُز اینکه بار دیگر که صِدایت کردم باز هَم مِثلِ قَبل بِشنوم که میگویی «جانِ مامان »

ناراحت کنندست. جوری عشق میدم به بقیه که دوست دارم بهم عشق بدن .

«اما عزیزِ من، آن‌که تو را دوست بدارد، به تماشای رنجَت نخواهد نشست…»

دلم خواهان کسی‌ست که زخم‌های پنهان روحم را ببیند و در آغوش بکشد و بماند .

بالاخره یه روزی میپذیری و میگذری از همه نبودن‌ها، نشدن‌ها، نخواستن‌ها، رفتن‌ها، تموم شدن‌هاو ناامید شدن‌ها، بدون اینکه دیگه دلیلش برات مهم باشه.

و گریز از تو بی‌فایده‌ است؛ تو در من وجود داری، مثل جنگ در خاورمیانه…!