M

هر چه در جهان است، دل‌آزرده‌ام امشب نه راهِ امیدی‌ست، نه یاری‌ست هم‌نفس از صبرِ درازم رمقی هم نمانده که صبرِ شکسته، نمی‌آید از قفس دل خسته زِ وعده، زِ رفتنِ بی‌خبرها زِ ماندنِ من، و نماندنِ آن نفس به هر که دلم دادم، وفا کم نشان داد چه تلخ است یاری که با تو نیاید به بس کنون مانده‌ام و شب و آهِ کشیده که خستگیِ جان، نمی‌یابدش قفس . . .

اندوه،

کاش همه چی ی جور دیگه بود.

،

Error

در شهری‌م که پنجره‌هایش به گریه باز می‌شوند و آدم‌ها نامِ اندوه را روی لب‌هایشان حمل می‌کنند.