مگر تمام عمر چندتا بـهمنـہ ؟

ما قدم می زدیم آرزو ها می دویدند...

من از همه ی آنچه نداشته ام، اشباع شده ام. همه‌ی آنچه نیست از من دارد سر می‌رود. آیا کسی حرف مرا میفهمد؟

چشمان فاتحش چون بُراده‌های فوالد زبانه می‌کشید، و با شعله هایی که چون خون از مشعلش فرو می‌ریخت، دخمه های ژرف را روشن میکرد!.

می شنوه چشمام حرفارو تو حتی نگی بهم

«پس از تمام این رویدادها دانستم دیگر به جایی رسیده‌ام که زیستن، برایم سخت‌تر از مُردن است.»

در انتظار تمام شدن اندوه‌هایمان تمام شدیم. ‌‎‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌

«تو با شب شباهت بسیاری داری؛ زیبایی اما غمگین، ساکتی اما پُر از حرف.» ‌‎‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‎