زیبایِ مَن ؛

به هیچ طریقی حاضر نبودم او را رها کنم او تمام من بود اما در زمان اندکی که برای پی بردن به عشقمان فاصله گرفتیم ؛ متوجه شدم او بی من شاد تر است و چه چیزی با ارزش تر از شادی او؟ پس رفتم و او را آزاد گزاشتم تا تنها خودم با عشقی که در سینه ام دارم زندگی کنم ! -آتش

+ اگر باز گردیم به پیش قلبهامان چه خواهد شد؟ - بازگشت ؟ زیبای من هر چند بار هم که من و تو قصد برگشت را کنیم چیزی عوض نمیشود ؛ جز آنکه هر بار زودتر میفهمیم که باید این عشق را رهایَش کنیم ! -آتش

هیچ وقت نفهمیدم این شدت از خشم چجوری درونم رشد کرده؛ و هرگز نفهمیدم چجوری جلوشو بگیرم تا بیشتر از این نابودم نکنه

گاه، بازگشت نه از سرِ اشتیاق، بلکه از سرِ یقین واجب است! باید به بعضی از تردید ها بازگشت؛ نه برای آنکه دوباره آغاز شوند، زیرا بخاطر آن که تا آخرین قطره آن تردید نیز به خاک سپرده شود. فاصله میتواند توهمی زیبا از عشقی شیرین بسازد؛ درحالی که این چنین نیست آن‌گاه که بازمی‌گردی، اگر همان زخم، با همان دست، دوباره شکوفه کند، درمی‌یابی که آنچه دگرگون شده، او نیست؛ نگاهِ توست. برخی آدم‌ها با تکرارِ رفتارشان تردید را تمام می‌کنند؛ نقاب را از چهره ی خود برمی‌ دارند و حقیقت را مانند شمشیری در چشمانت فرو میکنند ، آن‌گاه دل، بدون اصرار دست از دلبستگی میکشد ؛ زیرا که حالا بصیرت دارد و آنجاست که میفهمی عشق گاهی در ماندن نیست بلکه در رفتن و رها کردن است ! -آتش

پرورده عشق شد سرشتم جز عشق مباد سرنوشتم

آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم