زیبایِ مَن ؛

سخنان سنگین و دل‌شِکن زیادی را شنیدیم ؛ آن هم از طرف تنها دلخوشی زندگیمان !

سخت است کسی را حفظ باشی ؛ از سکوتش حال دلش را بفهمی و از صبر میان حرف هایش اسرار پنهانِ قلبش را کشف کنی ، بدانی که چه چیزی لبخند را مهمانِ لب هایش کرده و از عادت ها و ترس‌هایش آگاه باشی؛ به طوری که انگار هیچ گاه هیچ فاصله ای نتوانسته رد حضورش را از قلبت پاک کند... ولیکن در انتهای این قصه تلخ و شیرین ؛ میتوانی تمام این‌‌ هارا بدانی اما او آشنا ترین غریبه زندگیت‌ات باشد!

-چطور فراموشت کنم؟تو....تو اولین تپش های قلبم بودی تو اولین پروانه های وجودمو به پرواز دراوردی تو...تو اولین بوسه بودی تو....اولین گناه من بودی

عزیزِ مَن ؛ عشق آنجایی‌ست که در اوجِ تنهایی ، شانه‌ای برای تکیه دادن، آغوشی برای پناه گرفتن، و دستی برای پس زدن باران چشم ها باشد !

سهیمِ شادی‌ها بودن آسان است؛ اما اگر ادعای عاشقی داری، هم‌قدمِ غم‌های جانِ دِلَت باش !

سهیمِ شادی‌ها بودن آسان است؛ اما اگر ادعای عاشقی داری، هم‌قدمِ غم‌های جانِ دِلَت باش ! آدم‌ها خیلی چیزها را به فراموشیِ ابدی می‌سپارند؛ جز اندوه‌هایشان، و دستی که در تاریکیِ غم‌ها رهایشان نکرد. عزیز من، عشق آنجایی‌ست که در اوجِ تنهایی، شانه‌ای برای تکیه دادن، آغوشی برای پناه گرفتن، و دستی برای پس زدنِ باران چشم‌ها باشد. وگرنه، همه بلدند در شادیِ آدم‌ها شریک باشند..