زیبایِ مَن ؛

رویایی دیدم از آرامش وجودت؛ نه از آن رویاهایی که با طلوع صبح فراموش می‌شوند… رویایی که هنوز گرمایش را روی پوست و روحم حس می‌کنم. تو را در آغوش گرفته بودم و یادم آمد که آرامشِ ازدست‌رفته‌ام چه حسی دارد. مرا در آغوشت گرفتی و برای لحظه‌ای، تمام آشوب‌های جهان بی‌صدا شدند. صبح آمد، اما تو نبودی؛ ولی من همچنان در گرمای آغوشت مانده بودم؛ گرمایی که آن را روی دست‌هایم، درون قلبم، و لابه‌لای نفس‌هایم حس می‌کنم، زیبایِ من؛

وجودش چنان پرستیدنی‌است که گویا آفریده شده تا ستایش شود !

میدانم که روزی این انتظار شیرین به پایان میرسد و تو پیدا میشوی زیبای من ؛

و من در هر کجا دنبال کسی میگردم که حتی او را نمیشناسم !

?

عاقبت عشق فقط دردی‌است که در قلب ها می ماند ؛