زیبایِ مَن ؛

می‌دانم که تمنای من خودخواهانه است... اما اگر روزی از کنار خاطراتمان گذشتی، اگر روزی نامم برایت غریبه شد، اگر زندگی آن‌قدر شلوغت کرد که دیگر جایی برای من در میان روزهایت نماند، فقط یک چیز را فراموش نکن... فراموش نکن که روزی کسی بود که تو را بیشتر از خودش دوست داشت؛ کسی که برای دیدن لبخندت، از خودش و تمام خستگی‌هایش گذشت. فراموش نکن که چند بار اشک‌هایت را میان دست‌هایش پنهان کرد ؛ فراموش نکن که چگونه اشک‌هایت را پاک کرد، و آن‌ها را عزیزتر از اشک‌های خودش شمرد. فراموش نکن که چگونه تمام تلاشش را کرد تا همیشه لبخند را روی لب‌هایت ببیند؛ تا چشم‌هایت را ببیند که به هنگام خندیدن، شبنمِ اشکِ شادی در آن‌ها می‌نشست و زیباتر از همیشه می‌شدند. فراموش نکن که تمامِ تلاشش برای خوب ماندن، برای ادامه دادن، برای لبخند زدن، به خاطر وجود تو بود... من از تو چیزی نمی‌خواهم؛ نه ماندنت را، نه برگشتنت را، نه حتی دلتنگ شدنت را... فقط اگر روزی خاطره‌ام از گوشه‌ای از قلبت عبور کرد، بی‌رحمانه از کنارش رد نشو. لحظه‌ای صبر کن و به یاد بیاور که روزی کسی بود که تمامِ قلبش را بی‌هیچ سهمی برای خودش، به تو سپرد. یادت باشد، در روزهایی که برای همه فقط یک نفر بودی، برای من؛ تمامِ دنیا بودی... و اگر روزی از من فقط یک خاطره باقی ماند، همین را به خاطر بسپار ؛ تمامِ دنیای این قلبِ خسته، تو بودی ؛ زیبایِ مَن !

گاه، بازگشت نه از سرِ اشتیاق، بلکه از سرِ یقین واجب است! باید به بعضی از تردید ها بازگشت؛ نه برای آنکه دوباره آغاز شوند، زیرا بخاطر آن که تا آخرین قطره آن تردید نیز به خاک سپرده شود. فاصله میتواند توهمی زیبا از عشقی شیرین بسازد؛ درحالی که این چنین نیست آن‌گاه که بازمی‌گردی، اگر همان زخم، با همان دست، دوباره شکوفه کند، درمی‌یابی که آنچه دگرگون شده، او نیست؛ نگاهِ توست. برخی آدم‌ها با تکرارِ رفتارشان تردید را تمام می‌کنند؛ نقاب را از چهره ی خود برمی‌ دارند و حقیقت را مانند شمشیری در چشمانت فرو میکنند ، آن‌گاه دل، بدون اصرار دست از دلبستگی میکشد ؛ زیرا که حالا بصیرت دارد و آنجاست که میفهمی عشق گاهی در ماندن نیست بلکه در رفتن و رها کردن است ! -آتش

میام چنلو باز میکنم میبینم که فور زدین انقدر خوشحال میشمم مرسی تالیاهای شیرینم تک تک حمایت هاتون برام ارزشمنده و توی قلبم هک میشه ✨️

عکسارو پاک کردم ؛ خاطراتو چیکار کنم؟

مقابل که می ایستی؟ منی که جز تو خدایی را نمیپرستم؟

تویی که به عشق ؛ مَعنا میبخشی عزیزکرده‌ی جانم ؛

مَگر عِشق ، جز وجودَت ؛ تَعبیر دیگَری دارد زیبایِ مَن؟