فرزند لانا دل ری(612)

یک ایران زندگی را باخته است

چهل‌مین روز، چهل‌مین یاد. هنوز نفس‌های قطع‌شده در ۱۸ و ۱۹ دی، توی گلو مونده. هنوز چشم‌هایی که بسته شد، خواب ایران را می‌بینند. امروز چهل روز است از آن روزها. اما زخم کهنه نمی‌شود. خون که پاک نمی‌شود. یادشان گرامی، راهشان پررهرو.

«ما زنده به آنیم که آرام نگیریم موجیم که آسودگی ما عدم ماست» -سهراب سپهری

خواب هایم بوی تن تورا میدهند، نکند آن دورترها نیمه شب، در آغوشم میگیری....

I think I Miss you forever...

Oh dear diary ...

‏هنوز مشخص نشده است که سوختن ستمگر در آن دنیا، چه سودی برای مردم ستم دیده‌ی این دنیا دارد؟

‏در او همه‌چیز زیبا بود، حتی زخم‌هایی که برای پوشاندن آن‌ها می‌کوشید.

Maybe in another life this may be different...

در سکوت آخرین آکورد ، نفسی باقی نمی‌ماند و خون ، اولین ملودی این شب خواهد بود... (نوبم فعلا)