🦋گلاره‌🦋

مگر چند‌بار‌ به‌ دنیا آمده‌ایم که‌ این همه‌ می‌میریم !

و غم که به استخوان زند آدمی به سکوت پناه می آورد .

تجربه‌ی دوست داشتن، یک خوشبختی است. گاهی حتی فراق، خوش است. خصوصا اگر از تب‌و‌تاب اولیه عبور کرده باشی. اجازه دهی غبارها بخوابند. آرام بگیری و قبول کنی. عشق به قلب آدم غَنا می‌بخشد. تجربه‌ی این رنج‌ها خوب است و یک گنجینه در ته قلبِ تو پُر می‌کند، اگر درست شناسایی‌اش کنی. آلبر کامو در زمانه‌ی دوری از یار نوشت: "حتی جدا از تو، چیزی در من سکونت داشت." در غیبت معشوق، چیزی از او در تو ساکن می‌شود. چیزی حتی بهتر از او.

این که بگم اصلا دوستم نداشت بی انصافیه ‏ولی بقول "پابلو نرودا" که میگه: ‏امشب غمگینانه ترین سطر ها را مینویسم، ‏دوستش داشتم ‏و او نیز گاهی دوستم میداشت‌‌ . ‌ . .

‏این جمله از کتابِ جنایات و مکافاتِ داستایِفسکی دقیقا همون حسی رو میگه که این روزها دارم: «هر وقت سعی میکنم لبخند بزنم، احساس میکنم به آنچه در درونم است خیانت میکنم...»

بال های ِ کسی که براتون پر میزنه رو نشکونین (:

چه چیز نکبتِ زندگی را جبران میکند جز رویا؟

برای تحمل همه چی نیاز به امید هست وقتی امید باشه می تونی راحت تر با مشکلات کنار بیای می تونی راحت تر رویا ببافی می تونی راحت تر بخندی می تونی راحت تر دنیا رو اونجور ک میخوای ببینی مهم اینه اون امید رو پیدا کنی . . .💜

او مـاه بود؛ گاهی کامل و پر نور، گاهی زخمی و رنگ پریده، اما این چیزی از ماه بودنش کم نمی‌کرد. ماه برای آسمان همیشه ماه است.

هەندێک کات نە جێگایەک هەیە بۆ ڕۆیشتن نە په‌نایەک بۆ مانەوە

بدتر از مرگ می‌دانی چیست؟ اینکه شورِ زندگی را از تو بگیرند.

پڕاو پڕم لە ئێش و ڕەنج هەڵقوڵاوم لە دەرد و مێحنەت و ژان