闇 | 𝖄𝖆𝖒𝖎

من همیشه اختاپوس بودم. مشکلاتم بر میگرده به زمان تولدم.

بدترین حس دنیا این هستش که عاشق کسایی باشی که دورت هستن، ولی فقط با دور بودن از اونها آرامش رو پیدا میکنی.

گاهی که به آینه نگاه میکنم اثری از خودم نمیبینم، کی شد که بدون اینکه بفهمم مردم؟

با موهای ریخته ام میشه شرکت پلیور سازی راه انداخت.

دوستام میدونن من چطور فردیم و چه کلماتی به کار میبرم. بعضی یه سری چیزایی میگن گفتم که یه دور هنگ‌ میکنم که اصلا این کلمه رو شنیدم.

انقدر هر روز زخم های جدید روی روح و جسمم میاد که داره از تعداد موهام بیشتر میشه.

فردا آلن دلون میذاریم

متن بدید جالب بود👀

همه میدیدم فقط مردان از سوی خدا می امدند. انگاه فهمیدیم که یا مردان شیادند یا زن بودن به معنی جنگ با خداست! و چه شوم بود آن روز که زن، پیش از آنکه چشم به جهان بگشاید محکوم گشت، گویی گناهش نه در کردار، که در سرشتش نهفته بود. بر او دهان بستند، راهش بریدند، خواسته‌اش را به خاک سپردند و آنگاه که از درد به فریاد آمد، همان فریاد را گواه گناهش شمردند. نفرین بر آنان که از نام آسمان، تازیانه ساختند و بر گرده آدمیان تاختند؛ آنان که از داد سخن راندند و بیداد کاشتند، از پاکی دم زدند و تباهی پروردند. چه کینه‌ای ژرف‌تر از این، که آدمی را به جرم بودن، از خویشتن شرمسار کنند؟ نه، دیگر سر فرود نخواهیم آورد. بگذار شب، دندان بر هم بفشارد و دیوارها از خشمِ ما بلرزند؛ ما از دل همین خاکستر، آتشی برخواهیم افروخت که نه بر جان بی‌گناهان، که بر ریشه بندگی و بیداد افتد. دخترانمان را نه به خاموشی، که به خرد و دلیری خواهیم سپرد؛ به آنان خواهیم آموخت که هیچ زاده‌ای فرودست نیست و هیچ زنجیری، هرچند به نام آسمان بافته شده باشد، سزاوار بوسه نیست. ما این همه اشک را از یاد نخواهیم برد؛ نام آنان را که شکستند، ناله آنان را که خاموش شدند و گور آرزوهایی را که به دست بیدادگران کنده شد، در ژرفای یاد خویش نگاه خواهیم داشت. و اگر روزی از ما پرسیدند چرا چنین خشمگینیم، خواهیم گفت: "زیرا بسیار شکیبیدیم و شکیبایی‌مان را ناتوانی پنداشتید؛ بسیار خاموش ماندیم و خاموشی‌مان را خرسندی شمردید؛ بسیار مردیم، پیش از آنکه مرگمان را به شمار آورید. اینک دیگر نه بخشایش شما را می‌خواهیم و نه جایگاهی را که به خواست شما بخشیده شود. ما آنچه را که از آغاز از آن ما بود، بازپس خواهیم گرفت؛ و آن روز نه از زنان سر به زیر، که از خشم زنانی خواهید ترسید که دیگر هیچ بیدادی را به نام خدا تاب نمی‌آورند."

اینو تا بنویسم.... پیر شدم

میتونی جمله ی اخر بزاریش همه میدیدم فقط مردانی از سوی خدا می امدند. انگاه فهمیدیم که یا مردان شیادند یا زن بودن به معنی جنگ با خداست!

جملات جذابی برام میفرستین، آفرین آفرین بیشتر بفرستین

https://t.me/c/2186997373/46293 دیگر از ماندن درون سایه‌هایش خسته شده بود؛ اکنون از سایه‌ها برخاسته بود. نه از آن رو که تیرگی به پایان رسیده بود و نه از آن رو که سپیده‌ای در پس کوه پدیدار گشته بود، بلکه از آن رو که دیگر تاب آن نداشت تا بهای آسودگی دیگران را با فرسودن خویش بپردازد. سالیان دراز، خاموشی گزیده و بار گران کژی‌ها را بر دوش کشیده بود. هر بار که به دادخواهی دهان گشوده بود، زخم تازه‌ای بهره‌اش شده و هر بار که سر به زیر افکنده بود، زنجیری دیگر بر جانش نشسته بود. لیک اینک نیک دریافته بود که خاموشی، هرچند جامه‌ای از شکیبایی بر تن کند، سرانجام همدست بیداد خواهد شد. پس برخاست؛ با دلی داغ‌دیده، چشمانی آشنا با شب و اراده‌ای که دیگر به بیم ویرانی از پا نمی‌افتاد. نه در اندیشه‌ی کین بود و نه خواهان آن‌که دیگری به چاه همان رنجی افتد که خود از آن گذشته بود؛ او داد می‌جست، نه جایگاه ستمگر را، و فردایی را می‌خواست که در آن، هیچ‌کس برای بالیدن ناگزیر از خمیدن نباشد. می‌دانست راه رهایی از خارستان می‌گذرد و هر گامی که به پیش بردارد، شاید بهایی سنگین‌تر از دیروز داشته باشد، بااین‌همه دیگر از زخم خوردن نمی‌هراسید، چه زخم ها که سال‌ها پیش از برخاستنش چشیده بود. این بار می‌خواست ریشه‌ی آنچه را که او را به زانو درآورده بود بخشکاند، نه آن‌که تنها از چنگالش بگریزد. و چنین شد که از دل همان تیرگی که روزگاری زندانش بود راهی به سوی روشنایی گشود، نه با این پندار خام که جهان روزی به داد خواهد آمد، بلکه با این باور تلخ که اگر کسی دست به کار نشود، فردا نیز همان دیروز است، با چهره‌ای دیگر و زنجیرهایی نو. او دیگر چشم‌به‌راه دست رهایی‌بخش نماند؛ دست‌های خویش را از خاک برگرفت و به ساختن پرداخت. زیرا دریافته بود که گاه، برای آن‌که جهان اندکی کمتر بیدادگر باشد، نخست باید کسی پیدا شود که دیگر تن به بیداد ندهد.

https://t.me/c/2186997373/46292 من دگر بیخیال شده‌ام، نه از آن رو که رنج راه مرا از پای افکند که سرانجام دریافتم برخی ره‌ها هرگز به جایی نمی‌رسند و برخی چشم‌به‌راهی‌ها، جز فرسودن جان بهره‌ای ندارند. سال‌ها دل به سرابی بستم که هر چه بدان نزدیک‌تر شدم، دورتر رفت؛ چندان که اکنون از یاد برده‌ام روزی چه می‌خواستم و به هوای کدام فردا، این همه امروز را به خاک سپردم. دیگر نه در پی گشودن گره‌ام و نه در آرزوی گشایشی؛ بگذار روزگار هر چه در آستین نهفته، بر سرم آورد. من از آن همه خواستن، تنها خستگی‌اش را به یادگار دارم و از آن همه امید، مشتی خاکستر که هنوز، به بادی، از گور دل برمی‌خیزد. شگفتا که آدمی پیش از آن‌که بمیرد، چند بار در خویش به خاک می‌رود؛ و من، گمانم، واپسین بار است.

کشتم و ماندم میان لاشه‌های خود گم شدم در ازدحام بی‌صدای خود هر چه می‌جستم، نبودم جز غبار هر چه می‌سوزاندم، می‌ماند ز خود آینه را شکستم و دیدم هنوز چهره‌ای می‌خندد از ویرانه‌های خود زخم‌هایم را شمردم، بیشمار هر یکی امضای دستان خود رفتم و رفتم تا نباشم آن‌که بود باز برگشتم به زندان خود نه کسی مانده که بگرید بر مزار نه مزاری مانده از مرده‌های خود من خودم قاتل، من خود مقتول و بس مانده‌ام با حکم ناعادلانه‌ی خود خواستم خالی شوم از هر چه هست پر شدم از هیچ بی‌پایان خود اکنون این من، مانده بی‌نام و نشان سایه‌ای جا مانده از دیروز خود کشتم و کشتم، ولی آخر چه شد؟ باز هم من مانده‌ام، با من و تنهایی خود

شعر گفتم بر همین اساس... سخت بود و کل نورون های خاکستری مغزم سوخت ولی خب

ایشون شعر گفتن🥰

https://t.me/yami_yami_yami_yami/21088 کشتم و ندیدم زحمت و رنجی ز خود کشتم و کشتم تا که رسیدم بر افکار خود ندا های بیشماری که عذابم میدهد کشتم آنان را با همین دستان خالی خود بیست ، سی تن در سرم جان دادند و اکنون من بیزارم از آنچه باقیست ز خود تهی ، آری خالی از هیچ و هر خالی تر از دستان آلوده خود

ببینم چه میکنید😘

چالش برای ممبر‌های گل چنل توی ناشناس یا کامنت‌های همین پیام یک جمله بگید تا من با یک متن کاملش کنم.

ناشناس: @DepressedGuyinDepressedSity_bot

ظرفیت: تا هر وقت که شما ممبر‌های گل بفرستید✨