سایه‌‌ای رَوشن

ما در بند کدامین تاریکی زنجیریم  که چنین از همه‌چیز دلگیریم.

هیچ چیزی به یادم نمی‌آید تا خودم را از این حال بیرون بیاورم.

قصه‌ی من همیشه در نیمه رها می‌شود.

غم به همان تلخی است که خوشحالی به شیرینی. هر دو برابر و مساوی‌اند. خوشحالی زیاد دل را می‌زند و تلخی زیاد کام را تلخ می‌کند. هیچ فرقی ندارد.

چه کسی دلش می‌آید که غم دیگری را مدام بشنود یا بخواند؟ هیچ‌کس.

گاهی ما با چیزهای کوچکی غمگین می‌شویم.

مغزم،مغزم درد می‌کند از حرف زدن چقدر حرف زده‌ام،چقد در ذهنم حرف زده‌ام خروار خروار حرف با لحن حالت‌های متفاوت مغایر،متضاد،و....گفته‌ام و شنیده‌ام. محمود_دولت_آبادی

خانه دنج بود،  اما بی‌ساکن نبود. 

ناگفته نماند که این فصل دلگیرتر از آنچه بود، خود را نمایان ساخت.

من با افکاری زندگی می‌کنم که هیچ کس نمی‌تواند به آن‌ها دست بزند، نه کشفشان کند و نه حتی بفهمد این افکار تا چه اندازه زیبا و وحشتناک هستند.

قلب‌ها مهم هستند، نه فقط برای زنده ماندن، بلکه برای دوست داشته شدن.

؛

شب‌بخیر به روح‌های لطیفی که اینجا احساسات درهم درونی مرا می‌خوانند.

دچار شب‌ام.

من از چیزهای سطحی بدم می‌آید، دوست داشتن‌های سطحی، رفاقت‌های سطحی، عاشقانه‌های سطحی، حتی از حرف‌زدن‌های سطحی بیزارم. از هر چیزی که بی‌روح، پوچ و بی‌عمق است.

این از آن‌ آهنگ‌هایی است، که موقع‌ تنها ماندم می‌شنوم.