230
Подписчики
Нет данных24 часа
-27 дней
-330 дней
Архив постов
229
Repost from 🌀
هر روز میبینمت که زیر سنگینی این غم خم میشوی. دستم را دراز میکنم، اما نمیتوانم برسانم. نه اینکه نخواهم که هر چه دارم میدهم تا سبک شوی اما بعضی غمها را کس دیگری نمیتواند بردارد. تنها کاری که از من برمیآید این است که بمانم. نه برای نجات، که برای همراهی. نه برای پاسخ، که برای بودن. و شاید، شاید همین بودن، در نهایت، خود نجاتی باشد... هرچند کوچک.
