227
Подписчики
-124 часа
-37 дней
-330 дней
Архив постов
227
داشت در یک عصر پاییزی زمان می ایستاد
داشت باران در مسیر ناودان می ایستاد
با لبی که کاربرد اصلی اش بوسیدن است،
چای مینوشید و قلب استکان می ایستاد؛
در حیاط خانه گل ها محو عطرش میشدند
ابر بالای سرش در اسمان می ایستاد
موقع رفتن که میشد طاقت دوری نبود،
جسممان میرفت، اما روحمان می ایستاد.
