230
Подписчики
-124 часа
-47 дней
-430 дней
Архив постов
230
نور بنفش و زرد روشن بود،
خسته و درمونده بود و نیاز داشت از خودش فرار کند، از قلبش فرار کند و از ذهن او پاک شود.
می خواست با نبودش حال او را بهتر کند. ماندنش عذاب بود و رفتنش کم شدن مشکل.
او از فکر کردن و تنفر ورزیدن به خودش خسته بود.
سرش را روی بالشت نرمی که نقطه امنش بود گذاشت و با صدای برخورد قطرات باران به روی طاقچه پنجره اش، چشمانش را بست تا بتواند از شرایط فعلی فراری موقت داشته باشد.
