اَدِنچیل

و در انتهای روزِ پرتلاطم، شبی‌ست که ناقوس می‌شود برای بغضی که جان‌گیر شده.

بچه های توییتر تو دنیای موزای سیر می‌کنن بچه های اینستا اروپا و آمریکاَن فقط ما چنل نویسای تلگرام فکر کنم ایران زندگی میکنیم.شانس.

حتی اگر زمان بایستد و من دوان‌دوان به سمت رهایی بدوم، باز هم اسیرِ حرف‌های خورده‌ام.

بهانه‌ای برای زندگی نداشت؛ دست به دامنِ امید شده بود.

اما عزیز جان، زندگی بی‌رحمانه ادامه دارد؛ بدون من، بدون تو، حتی بدون چهل‌هزار تنِ عزیز.

عشق بازنده نبرد تفاوت های ما بود؛ جانِ من.

اینترنت اومد برق رفت،عالییی.

چمباتمه زده‌اند روی درماندگی‌ام؛ برای سکوتم، خیالِ محال می‌بافند.

قواره های متفاوتی از جنس احساسات، غالب شده به روح خوش پوشِ بی زبان.

آدم عجب موجود عجیبیه؛ هر بار میگه «نمی‌تونم»، بیشتر دووم میاره.

اگه کلمه بودم؟ باز‌‌مانده...

اگه کلمه بودم؟ سردرگم، بلاتکلیف، معلق.

انگار که رو مغزم لیگ اسب سواریه.

اینترنت به حالت قبلی برگشت! آیا ما هم هنوز آدم های قبلی هستیم!؟.

چی بگم والله...

رفقا از هرجا که من رو میخونید، دوستتون دارم. الان بی معنی ترین جمله «مراقب خودت باش» هست،اما شما مراقب خودتون باشید. به امید روزهای روشن برای ایران و ایرانی.

دو در یک داره لازمه های جنگ رو میگه.

که حالِ کلام استخاره شد.