اَدِنچیل

در این یک ماه یک ایران رقصید بر مزار جوانش.

یک ماه گذشته و هر روز اسم جدید به لیست جاوید نام ها، گمشده ها، دستگیر شده ها و عزیز هایی که براشون حکم اعدام صادر میشه اضافه میشه، تو این یک ماه هیچکس روز خوش ندیده چه اونی که عزیز از دست داده چه اونی که عزیز از دست دادن بقیه رو دیده همه رخت عزا به تن شدیم. اما هنوز هم کسی از اونا نیست که بیاد و بگه خجالت میکشم نیست که بیاد و بگه استعفا میدم نیست که بیاد و بگه غلط کردم چقدر که مفت خوری چسبیده به تنشون چقدر که خون خوری گوارا شده براشون مرگ برای شما حیف است.

90 میلیون ایرانی، شدیم شبیه نهنگ 52 هرتزی؛...

کاش یکی بیاد من رو از لای خبرها بکشه بیرون و بذاره جلوی یه لقمه غذا.

مقدس‌تر از خیابان‌هایمان، خاکی‌ست که جسمِ لاله‌هایمان را در آغوش کشیده؛ امید که لاله‌زار پر از نور شود رد خونشان.

گیرم که بهشت شد، جهنمی که ساختید… با جای خالی جگرگوشه‌هایمان چه کنیم؟

تا اسمشون نرفته اینجا اینجا صداشون باشیم.

۱۱۷۸۰ تو ناشناس نیستی جانِ من، تو جگر گوشه یک وطنی.

مسخره‌اید! همه‌تان مسخره‌اید و جان جوانان ما، چه حیف، فدای خریت شما شد.

تا یک ماه پیش، بزرگ‌ترین غمم این بود که آینده‌ای ندارم؛ الان نداشتن آینده، همراه با کسایی که برای داشتنش رفتن و جون دادن، منو از پا در آورده.

چقدر گریه کافیه برای خنک شدن دل داغ دیده‌امون؟

دایی مجید داره پیوسته VPN ارائه می‌ده.

ممد پرسید«امشب می‌زنه؟!» گفتم نمی‌دونم ناو آبراهان لینکن کجاست؛ برسه می‌زنه. گفت رئال رو می‌گم. سامی پرسید«وصلی؟!» گفتم کسخلی؟! من وصل باشم؟! کجای من شبیه وصل‌هاست؟! گفت وی‌پی‌ان رو می‌گم. از دوستم پرسیدم«خوبی؟!» گفت آره زنده‌ام. معانی کلمات تغییر کرده‌ن.

دیگه این بارونا شهر و نمیشورن عزیز.

اینترنت تقریبا وصل شده و من با دلهره اکانت هام رو باز میکنم، جای خیلی ها خالی شده.

قرار بود غم هایمان کم و تعدادمان زیاد شود اما روزگار باز هم برعکس نوشته بود.

مواظب خودتون باشید، همه باهم باید کِل بزنیم.