𝖬𝖺𝗁𝗌𝗎𝗇'ماه‌سانــ𓂃

تیپ جیمین چقدر قشنگهههه😭✨

بالاخره عکسای فرودگاهی هفت نفره😭✨

:)))) استوری کوک بوده✨

گم کرده ام چیزی را آن چیز تمام من بود، چشمانش خانه ی امنِ من و لبانش می‌کده ی کوچک دهلیز قلبم. آن چیز گویی وطنم بود! ببخشید شما وطن مرا ندیده اید؟ دختر قصه‌گو، « ۱۴ جولای ۲۰۲۲ »

بچه‌ها زندگی درده... زندگی کردن درده! -کیم‌نامجون

دیگه نمیتونم برای خندیدن با صدای بلند تلاش کنم یونگی.. سقف صبرم ترک برداشته، نم کشیده داره چکه میکنه و زمین اون خونه خیسه.. رویاهای من فعلا قراره فقط رویا باقی بمونن.. گل ها پژمرده شدن و دارن میریزن، کسی برای شب بخیر گفتن نیست.. مه هنوز کنار نرفته و پراکنده نشده، ولی خیلی ها دیگه خداحافظی کردن.. هنوزم میگی همه چیز درست میشه؟

' پروفسور چئون تو اینستاگرامش یه پست خیلی احساسی درباره فیلم جدید "SUGA" منتشر کرد و به هم‌زمانی عجیب اسم فیلم اشاره کرد؛ این‌که "مرکز درمانی مین یونگی" با حمایت و مهربونی مستقیم شوگا از بی‌تی‌اس تأسیس شده.

امروز می‌خوام یه فیلم خاص رو معرفی کنم که فقط یه هفته‌ست اکران شده. فیلم بر اساس داستان واقعی مادری ساخته شده که بعد از تشخیص دیابت نوع ۱ برای پسرش، با وجود همه موانع قانونی، خودش دست به ساخت یک وسیله پزشکی زد. برخلاف دیابت نوع ۲ (دیابت بزرگسالی) که بیشتر باهاش آشناییم، دیابت نوع ۱ به‌خاطر اختلال سیستم ایمنی ایجاد می‌شه، نه سبک زندگی. این بیماری می‌تونه ناگهانی سراغ هر کسی بیاد و بچه‌ها هم ازش مستثنی نیستن. در واقع، من یه آشنای خیلی نزدیک دارم که بیش از ۱۰ ساله مثل خانواده‌مونه. بچه‌شون فقط شش ماه پیش، در سن سه‌سالگی، به دیابت نوع ۱ مبتلا شد. دیدن زندگی روزمره‌ی دردناک‌شون، با ۶ تا ۷ تزریق در روز و جنگ مداوم با قند خون، حتی وسط خواب، واقعاً دلم رو سنگین کرده. در همین شرایط، فیلم خیلی عمیق باهام ارتباط برقرار کرد. مخصوصاً مسیر کیم می‌یونگ، شخصیت واقعی داستان و نماینده انجمن بیماران دیابت نوع ۱ کره، که علیه تعصبات اجتماعی و محدودیت‌ها ایستاد و تغییر ایجاد کرد؛ این موضوع هم به‌عنوان یک پزشک و هم یک والد، الهام‌بخش و چالش‌برانگیز بود. برای من، اسم فیلم از این جهت حتی خاص‌تر بود که مدیر "مرکز درمانی مین یونگی" هستم؛ مرکزی که با کمک مالی شوگا از بی‌تی‌اس تأسیس شد. امیدوارم با دیدن این فیلم، خیلی‌ها برداشت‌های اشتباه‌شون درباره دیابت نوع ۱ رو اصلاح کنن و فرصتی باشه برای درک گرم‌تر زندگی بیمارانی که هنوز هم با پیش‌داوری‌های اجتماعی می‌جنگن.

rkive ig post ⸝⸝.ᐟ⋆

اگر نیچه امروز بود، بی‌تردید از آدم‌های همیشه‌در‌جنب‌وجوش دل‌خوشی نداشت؛ چرا که باور داشت «روحِ قدرتمند، آرام است؛ با سکون و وقار عمل می‌کند و از تقلا و هیاهوی افراطی گریزان است.» نیچه در چنین گفت زرتشت می‌نویسد: ای شما که شیفته‌ی کارِ بی‌وقفه و امور شتاب‌زده، تازه و ناآشنا هستید، از صبر بی‌بهره‌اید. این همه تقلا و سخت‌کوشی‌تان، در حقیقت میلی‌ست به نادیده‌گرفتنِ خویش و نوعی گریز. اگر ایمانتان به زندگی عمیق‌تر بود، خود را این‌چنین اسیرِ لحظه‌ها نمی‌کردید. اما نیروی درونیِ لازم برای انتظار کشیدن را ندارید؛ آن‌قدر ناتوان‌اید که حتی از عهده‌ی تنبلی کردن هم برنمی‌آیید:)

دلم انقدر برای پسرا تنگه که نمیتونم با کلمات توصیفش کنم.. اونا من و به این زندگی بند میکنن همیشه.. ولی نمیدونم چرا هربار میرم اخبارشون رو چک کنم بغضم میگیره و پس میکشم.. قلبم داره میترکه 💔

بعداز تقریبا سه هفته سلام.. این سه هفته مثل سه ماه گذشت انقدر که تاریک و خفه و دور و طولانی بود! امیدوارم همه‌تون سلامت باشید و خانواده و عزیزانتون هم از خطر به دور باشن. احساس میکنم تو یه دنیای دور افتاده تبعید بودم و تازه راه خروج و به سختی پیدا کردم و پام و از مرز گذروندم و برگشتم به جایی که بودم و خونه ی خودم میدونستم.. خیلی حس عجیبیه چون انگار دنیایی که قبلا برای خودم میدونستم تغییر کرده.. ازاینکه میبینم گرد غم به دل همه پاشیده شده و این وضعیت حالا حالا ها درست نمیشه خیلی ناراحت و خسته‌‌م.. میدونم که همه‌مون مثل همیم.. دعا میکنم این روزای سخت برای همه‌مون تموم بشه، کام ماهم شیرین بشه و شاهد خوشبختی همدیگه باشیم. اون روزای خوب بالاخره برای همه‌مون میاد، امید داشته باشیم🫂💚✨

بیاید از حالتون برام بگید، دلتنگ و نگرانتونم :)🤍

بچه ها خیلی مراقب خودتون باشید🫂💚 امیدوارم این روزهای سخت هم بگذره و روزهای خوب برای ما هم بیاد..✨

دلم واسه نامجون سوخت😭🤣 بنده خدا هیچکی بهش توجه نمیکنه که نگران کاناپه ی جدیدشه🤣🤣🤣

🥹🫂✨🩵

↫جوریکه 2025 با جیکوک گذشت 🫠👬 مومنت های کوچیک و بزرگشون ، از ترخیص سربازی و سفر دوهفته ایشون تا لایوهای دونفره و او تی سونی که یک لحظه از هم غافل نمیشدن... ایگه ماجایی که باهاش گوشه خیلی کوچیکی از لحظات مشترکشون و خاطراتی که کنار هم ساختن رو باهامون به اشتراک گذاشتن، از لمس های گاه و بیگاه تا نگاه های معنی دارشون، کنار هم خوابیدنا و به بهانه بازی همو لمس کردنا و عاشقانه هاشون... یکماهی که باهاشون زندگی کردیم تا ابد تو قلبامون موندگاره و بخاطرش ممنونیم 💕 ⋆──────⋆──────⋆ 〇⧼ @jikook_ocean ⧽〇 ╰───────────╮ ᯏ‌‌ #jikook • #moment

به ضرب و زور خودم و از اینستا کشیدم بیرون چون ده دقیقه ی دیگه قسمت آخر منتشر میشه و نمیخوام تا وقتی زیرنویس نیومده چیزی برام اسپویل بشه.. ولی یه چیزی حس خیلی عجیبی برام داره، اونم اینه که ۲۰۲۵ از قبل از اومدنش با کلی وعده های قشنگ برام تعریف شده بود.. برگشتن پسرا(بنگتن) از سربازی، پخش فصل های جدید سریال های محبوبم، و یک سری اتفاقات دیگه.. و حالا.. باورم نمیشه با تموم شدنش دروازه ی دنیای هاوکینز داره بسته میشه و باید با آدم هاش خداحافظی کنم.. از این داستان ده ساله سه چهار سالش نسیب من شد و هاوکینز برام فقط یه شهر نبود و مردمش هم فقط چند تا شخصیت ساده نبودن.. ولی میدونم که داستان های عجیب و غریب اون دنیا بخشی از خاطرات من شده و برای همیشه کنج دلم خونه داره.. شرارت های وکنا که کودکی دردناکش ازش یه شیطان ساخت، دل نشینی شخصیت استیو که چطور از یه پسر مغرور و خوش گذرون دبیرستانی به یه فرد مفید و دوست داشتنی تبدیل شد، تعهد و تلاش خستگی ناپذیر لوکاس برای برگردوندن مکسی که یاد گرفته بود قوی باشه تا کسی شکستنش و نبینه، عشق پر پیچ و خم و نافرجام جاناتان و نانسی، زندگی از هم پاشیده ی الون که با ورودش به هاوکینز دوباره دختر از دست رفته ی هاپر شده و هاپر هم پدری که ال بهش نیاز داشت، هوش و دانایی داستین و اون دندون های خرده‌شده‌ش که نصف نمک داستان بود، ویلی که اولین قربانی بود و مظلوم واقع شد اما با اینکه دیر به قدرتش پی برد محکم تر ایستاد، و مایک که برای خداحافظی دوباره با الون آماده نیست و قلب ویل همچنان برای اون می‌تپه.. هاوکینز آدم های عجیب و غریبی رو توی دلش جا داده و کل اون شهر و آدماش الان توی یه گنجه جا شدن و کنج دلم خونه دارن.. آدم هایی که اشک و لبخند و ترس و نگرانی های من رو از دل بادامه ی مغزم بیرون کشیدن و حالا دیگه داستانشون داره به انتها میرسه.. اما من مطمئنم همچنان ردپاشون توی مسیر من می‌مونه.. اون لحظه ها دوباره رو دور تکرار میره و این چرخه ی بی پایان همیشه در حال گردشه.. :)

تهیونگ باور کن کار ما نیست اینجوری نگامون نکن🤣🤣🤣

بعد از کلی انتظار امشب یه غم عجیبی رو دلمه، غمی از جنسِ پایان :)🫀 هم خوشحالم که انتظارم به سر رسید و هم ناراحت از اینکه این دفتر داره بسته میشه.. شاید واقعا درست ترین کار اینه که فقط از مسیر لذت ببریم و لحظاتمون رو فدای مقصد نهایی نکنیم، چون زندگی درست همین لحظه هاس :) 🕯🦢