◃◂ خٰاطِرٰاتِ کِتٰابـی ▸▹

انقدررررر استاد باباخانی از آقای ایرانمهر به عنوان موراکامی ایرانی تعریف کرد که ندیده عاشقش شدم😭

- از زبون بوگول، انیمیشن جابه‌جا.

پ.ن: چون که برای جوجو اردکام توسط خانواده حواشی زیاد بود، براشون منظره کشیدم🥲

هر ابزاری که می‌خواست استفاده کنه رو قبلش می‌گرفت جلوی چشمم، می‌گفت ببین با این قراره فلان کار رو بکنم و انقدر درد داره، یا درد نداره، یا فقط فشارِ کشیدنش رو حس می‌کنی، قول می‌دم دردت نگیره. و من فقط لبخند بودم و لبخندم هربار باعث می‌شد نخ بخیه‌ای که می‌کشید به کناره‌های خط کشیده‌ی لبم گیر کنه. مامان که طاقت نیاورد روی صندلیای انتظار بشینه، اومد داخل. از صدای دکتر که گفت شما مادرشید فهمیدم. مامان پرسید: حالش خوبه؟ فشارش زود میفته آخه. دستیار دکتر گفت: آره حاج خانم، بیا ببینش داره می‌خنده همش. و درحالی که دندونم همزمان توی سرم صدای شکستن می‌داد صدای خنده‌م یه بار دیگه توی اتاق پیچید. دکتر هر دندونی رو که می‌کشید، می‌آورد جلوی چشمم. می‌گفت: به قد و قیافه‌ت نمی‌خوره یه همچین دندون گنده‌ای داشته باشیا بچه. توروخدا نگاش کن چه گنده‌اس، چه ریشه‌های درازی داره. من نگاهم از بین قرمزی خون، روی دندون و سه تا ریشه‌ای که ازش آویزون بود نشست. دکتر بابایی یه تنه کاری باهام کرد که تمام ترس و تنفرم از دندون پزشکی به خنده تبدیل شد. حتی وقتی از اتاق بیرون اومدم یه جوری خوشحال بودم و همچنان می‌خندیدم که همه‌ی نگاه‌ها روی من بود و مامان که یه جوری حرص می‌خورد و عصبی بود انگار اون جای من عمل کرده بود. هر پنج دقیقه‌ هم تا دهنم رو باز می‌کردم یه چیزی بگم چشم‌غره می‌رفت و دهنم دوباره بسته می‌شد. خاکستری بودن امروز برای دردسرهای رانندگی کردن تا خونه، گرفتن داروها و دعوا با خانمی که قرار بود آمپول دگزا رو توی ماتحتم فرو کنه، بود. مجالی برای نوشتنش نیست جز گفتن یک حرف، بی‌وجدان بودن افرادی که باید سرکارشون از جون مایه بذارن، در رفتارشون انسانیت به خرج بدن اما توی وجودشون متاسفانه از این خبرا نیست.