Charlie Brown 🤎

داداش نی‌نی پر دردسر

امروز تو بیمارستان به هر کی می گفتم قوطی شیر خشک افتاده روی انگشت پام می گفت بچه شیر می دی ؟ 😑😑 برای داداشمههه داداشمممم

دوستانی که تو پرسه ی هماهنگ کردن بیرون رفتن فریز شدن تا دو هفته دیگه هم نمی خوام ببینمتون فریز بمونید .

غریبه نیستید ولی ترسم از درس نخوندن بیشتر از ارشد از خاله مه .

بالاخره تشکیل دادم کانال رو 🚶🏻‍♀️

دقیقا همونجا که باعث میشن انقدر از خودت دور بشی، غریبه بشی و همه چیز مبهم بشه که حتی خودت رو نفهمی. این مدل غریبه شدن با خودت، بدترین نوع گم کردن خودته.

تحمل این محیط ها دیگه از توان من خارج شده .

امشب حس می کنم تمام در و دروازه های ذهنم ، تمام چهار راه و گلوگاه های افکارم بسته شده و تو یک چهار دیواری اندازه جعبه چوب کبریت گیر افتادم . این حس خفگی رو برای اولین از سرم دارم حس می کنم . یک سری جمله های نگون بختانه یک سری تصویر های تاریک تیز برنده دست انداختن دور مغزم و فشارش می دن . انگار امشب تاج بدبخت ترین آدم روی زمین رو تقدیم کردن به من انگار بالاخره مشخص شد بد شانسی های کی تو این دنیا بیشتره و اسم خودم رو توی صدر لیست منتشر شده می خونم . چه قدر مسخره چه قدر مسخره چه قدر مسخره ...

یکی نوشته بود: از اینکه هرشب ایرانمون رو میزنن و داره برامون عادی میشه، دلگیرم. خواستم بگم منم همینطور :)

فکر می کنم دایی م از فردا که بهش زنگ بزنم بگم : دایی جون من فلان طورم شده بگه : دایی جون من کلا طبابت رو گذاشتم کنار دیگه شما هم تشریف ببر بیمارستان . ولی خب قربونش برم هر دفعه که زنگ می زنم باز هم با مهربونی جوابم رو می ده 🫠🩷

البته دق نه تلف می شم .

آخرش از دست دو تا برادر هام دق می کنم .

ساعت ۵/۵ بیدار شدم گوشیم رو چک کردم و با خوندن باز اسم حمله ها حس کردم زمین قلبم آتیش گرفت و زخم نه فقط خاک کشور با وجود دردی که از این آتیش سوزی حس می کردم برای ابوالفضل صبحونه درست کردم خودم لقمه گرفتم دونه دونه دادم دستش و باز این سوال رو از خودم برای بار هزارم می پرسیدم : کی فکرش می کرد این جوری بشه ؟ و چرا باز می شه ... الان هم روی پله ها نشستم و منتظرم ابوالفضل لباس هاش رو بپوشه و این آهنگ رو دارم گوش می دم ؛ کی فکرش می کرد این جوری بشه ؟ چه قدر روز هایی قبل ۶ ماه پیش از من دور شدن کی ۶ ماه این قدر طولانی حساب شد ؟

چه قدر به این ابوالفضل گفتم بیا از خانواده اصلیت اومدن دنبالت برو همراهشون حرف گوشم نمی کرد .

یک چی بامزه واستون تعریف کنم چند روز پیش دو تا اَسب نمی دونم از کجا فرار کرده بودن اومده بودن توی خیابون ما جلوی خونه ما چندین و چند ساعت واسه خودشون می چرخیدن :))) از جلو خونه ما هم اون طرف تر نمی رفتن دیگه نفهمیدیم آخر چی شد کجا رفتن ...

https://t.me/the_peanuts_1/10877 همیشه عاشقی به معنای سوختن نیست. فرهاد فقط سعی داشت فراموش کنه، اما دیدیم که نتونست! خودشم اعتراف کرد. اینم باید متوجه باشید که هر آدمی باید به زندگی برگرده! حتی با غمِ فراق. اما قباد؟ عشق کافی نیست؛ هیچوقت نبوده. عرضه می‌خواد؛ شجاعت می‌خواد؛ جَنَم می‌خواد. اون شهرزاد رو مفت باخت؛ چون اینا رو نداشت. چون ترسو بود. وقتی عشق وجودش رو در بر گرفت و شجاع شد؛ که دیر شده بود. اما اونی که از اول جنگید، فرهاد بود! و در آخر؛ عشق هیچوقت کافی نبوده. فرهاد بود که دنیای شهرزاد رو درک می‌کرد؛ نه قباد.

با تمام عشقی که من به تو دارم محدثه ولی باید بگم منم بچه بودم فکرای تورو داشتم اولا که فرهاد اگر رفت با آذر دوستش داااشتت قباد وقتی شهرزاد نبود رفت با خدمتکار خونه و بچه ساخت و چه حقارتی رو به دختره تحمیل کرد ولی فرهاد اصلا تحقیر نکرد آذر رو علاقه اش با احترام بوددد دوما قباد تا چشم وا کرد به عقد شیرین دراوردنش اصلا زن ندید تو زندگیش بعد شهرزاد هم به زور کردن تو زندگیش و اون موقع زن دید من خیلی عشقش رو حقیقتا عشق تلقی نمی کنن صرفا عقده کرده بود ... ولی عشق و علاقه ای شهرزاد و فرهاد داشت از بچگی ساختنی بود از عمق وجودشون ریشه داشت ...