روح هزاران زن در یک بدن

پا به پای سایه ها باید برم همه شب به شهر تاریک جنون

من اسیر سایه های شب شدم شب اسیر تور سرد آسمون

کی میدونه تو دل تاریک شب چی میگذره؟؟

بهرحال چه بری یا نری کشیده می‌شی. سعدی! چو جورش می‌بری نزدیک او دیگر مرو ای بی بصر! من می‌روم؟ او می‌کشد قلاب را:)

ما توی ايران زندگی می‌کنیم و دلمان برای خود ایران تنگ شده. چطور می‌شود این‌ها را به غریبه‌ها توضیح داد؟ این دوری، دوریِ بزرگتری است. فاصله دیگر یک مفهوم فیزیکی درباره‌ی مسافت‌ها نیست؛ فاصله یک کیفیتِ تجربی است. فاصله افتاده بین من و ایران، اگرچه داخل ایرانم و روی خاک ایران ایستاده‌ام. حسِ من دگرگون شده، ایران به شکلی که شبیه ایران نیست خودش را به من نشان می‌دهد. قیافه‌ی امروز ایران را به‌جا نمی‌آورم. وطن تَرَک برداشته، خانه تَرَک برداشته، معنا تَرَک برداشته. ایرانِ واقعا ایران، کجاست و چقدر باید دوید و کدام طرف برویم؟ هیچ‌وقت اميدم را از دست ندادم اما شعله‌هایی هم هست، که با جان کندن زنده نگه‌ داشته‌ام و با خود حمل می‌کنم. وقتی جنگلی در شمال آتش می‌گیرد، یا وقتی شاخه‌ی بلوطی در زاگرس آتش می‌گیرد، من هم آتش می‌گیرم، استعاره‌های عظیمی فعال می‌شوند، می‌گوید: "ببین، ایران در آتش است". این است که آدم را اذیت می‌کند. من برای چیزی دلتنگم که جلوی چشمم است و خودم بخشی از آن هستم. #معین_دهاز @nabayad_m

چقدر غم داشتی وقتی اینو نوشتی

لای لای ، ای پسر کوچک من دیده بربند ، که شب آمده است دیده بر بند ، که این دیو سیاه خون به کف ، خنده به لب آمده است سر به دامان من خسته گذار گوش کن بانگ قدمهایش را کمر ناروَن پیر شکست تا که بگذاشت بر آن پایش را آه ، بگذار که بر پنجره ها پرده ها را بکشم سراسر با دو صد چشم پر از آتش و خون می کشد دم به دم از پنجره سر از شرار نفسش بود که سوخت مرد چوپان به دل دشت خموش وای ، آرام که این زنگی مست پشت در داده به آوای تو گوش یادم آید که چو طفلی شیطان مادر خستهٔ خود را آزرد دیو شب از دل تاریکی ها بی خبر آمد و طفلک را برد شیشهٔ پنجره ها می لرزد تا که او نعره زنان می آید بانگ سر داده که کو آن کودک گوش کن ، پنجه به در می ساید نه ،برو ، دور شو ای بد سیرت دور شو از رخ تو بیزارم کی توانی برباییش از من تا که من در بر ِاو بیدارم ناگهان خامُشی خانه شکست دیو شب بانگ بر آورد که آه بس کن ای زن که نترسم از تو دامنت رنگ گناهست ، گناه دیوم اما تو زمن دیوتری مادر و دامن ننگ آلوده ! آه بردار سرش از دامن طفلک پاک کجا آسوده ؟ بانگ می میرد و در آتش درد می گدازد دل چون آهن من می کنم ناله که کامی ، کامی وای ، بردار سر از دامن من •فروغ فرخزاد

دیشب داشتم بهت فکر می‌کردم و می‌نوشتم، الان یادم اومد که امروز سالروز مرگت بود.. تو معنای واقعی زنِ زندگی هستی، تو پر از زنانگی و زندگی بودی.. وجودت همیشه توی قلبم پر رنگ و پر نوره. همیشه به نور و خورشید فکر می‌کرد و می‌گفت:« من از سلاله درختانم تنفس هوای مانده ملولم می‌کند. به این فکر می‌کنم که چطور با اون اشعار غمگین و عمیقش، توی دنیای بی‌رحم و سرد اطرافش، قلبی پر از درد و دلتنگی داشت. چطور تو سایه اون همه رنج و تنهایی، با وجود روح حساس و نازکش، نمی‌تونست به راحتی از این دنیا دل بکنه... احساسی که به من می‌دی احساس تنش بین زیبایی و رنجه، چقدر خوب اینو می‌فهمیدی، چقدر خوب اینو می‌فهمم. افسوس می‌خورم که قدر روح زیبا و حساس تو، نازک طبعی تو، توی زمان خودت دونسته نشد. ح‌ا

یکی از کارهای مورد علاقه ام خوندن پشت جلد کتاب‌هاست. انگار یه دنیای دیگه‌ان حتی اگه نوشته ها جزیی از اون چیزی که درون کتاب می‌گذره باشه.. انگار جزییات مهمی از کتابخونه‌ان. واقعا نمی‌دونم چجوری بگم

چقدر تکرار این اتفاق رو دوست دارم.