مردی نشسته در ایوان؛

ویران کردن اگر حاصلش یک نوع ساختمان تازه نباشد، بالنفسه عمل قابل ستایشی نیست. فروغ فرخزاد از متن نامه‌ی فرخزاد به احمدرضا احمدی مجله‌ی فردوسی، شماره‌ی ۹۰۰، اسفند ۱۳۴۷.

این ناکامی منجر به سردرگمی و آشفتگی فرد نقد شونده می‌شود و تقریبا نقد جای خودش را به تخریب می‌دهد.

اما این‌که نقد از سوی چه کسی مطرح می‌شود نیز اهمیت دارد؛ این‌که آیا در مورد موضوعی که نقد می‌کند استاد و خبره است یا خیر؟ مسئله از این‌جا اهمیت پیدا می‌کند که نقد به همان اندازه که سازنده‌است، می‌تواند مخرب نیز باشد. چطور؟ ممکن است فرد نقد کننده فقط نکات منفی را بازتاب دهد و در جایگزین نمودن موارد مناسب و صحیح با موضوع ناکام بماند.

انکار نمی‌شود که نقد چقدر می‌تواند به پُختگی و غنای درونی انسان بیفزاید. از این‌رو همه‌ی ما در عرصه‌های متفاوت نیاز به نقد شدن داریم.

اغلب ادعای این‌که طرف در کارش مشکلاتی دارد ساده‌تر از پیش‌کشیدن یا جایگزین نمودن راه‌حل است. برای همین اکثراً نقد‌هایی بدون راه‌کار و خشک تحویل می‌دهند. نقد باید یک وجه قابل توجیه داشته باشد.

من فکر می‌کنم برخی نقد‌ها بیشتر توخالی و نمایشی اند تا کارآمد و به دردبخور.

چه صدایی و چه هنری! Whitney Houston از آوازخوانان معروف و ماندگار اواسط دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی در امریکا بود. وقتی شروع به آواز خواندن می‌کرد خیلی‌ها فکر می‌کردند انگار ویتنی فراموش کرده که انسان است؛ صدایی که انگار مال آدمی‌زاد نبود. به‌ویژه وقتی آهنگ «همیشه دوستت خواهم داشت» را زنده اجرا می‌کرد شنیدنی است.

توی این هوای گرم این واقعا کیفید😇😉

یکی از دوستانم مدام از نویسندگان کُرد برایم تعریف می‌کند. بیشتر محور بحثش بختیار علی است؛ درمورد سبک نوشتاری‌اش، کتاب‌هایی که نوشته و رمان‌های معروفش؛ شهر موسیقی‌دان‌های سپید، آخرین انار دنیا و چندتای دیگر. بعدا متوجه شدم مترجم آثار بختیار علی، مریوان حلبچه‌ای است و بنده نیز افتخار آشنایی با ایشان دارم. با این اوصاف تصمیم بر این شد تا در دریای ادبیات کُرد هم شنا کنم.