‌مَطرود ‌ ‌‌ ‌

Dead poet society

نسخه‌ای که هیچ وقت فکر نمیکردم روزی تبدیل بهش بشم. شور و شوقم کشته شد. آرامشم رو از دست دادم ، بعضی روز ها حتی حس میکردم خودم رو به کل گم کردم. ذهنم تبدیل شد زندانی که هیچ راه فراری نداشت. کنار دیگران لبخند میزدم ، در حالی که در سکوت از درون داشتم متلاشی میشدم. امسال بهم فهموند ی آدم چقدر درد رو میتونه توی سکوت به دوش بکشه. ولی ، چشم هامو باز کردم. آدم هارو دقیقاً همون طوری که واقعاً بودن شناختم. یاد گرفتم هر کی دور و برت ماندگار شده لزوماً؟ هوات رو نداره و کنارت نیست. یاد گرفتم گاهی وقت ها گم کردنِ خودت می‌تونه نقطه‌ی شروعِ دوباره پیدا کردن خودت باشه. امسال ی چیزی رو درون من شکست. ولی شاید داشتم پیله‌م رو می‌شکافتم تا تبدیل به آدم جدید بشم.

Limit: تا زمانی که خط بخوره.

به یه میوه تشبیهتون کنم.

پست‌ مشخص کنید ازتون فورکنم.