هَسْتیـشِناسی
Открыть в Telegram
جایی برای جستوجوی خویشتن💭 . . http://t.me/HidenChat_Bot?start=1822154589 ناشناس من . @hastishenasichallenge چالش ها 👆
БольшеСтрана не указанаКатегория не указана
295
Подписчики
Нет данных24 часа
-67 дней
-1030 дней
Архив постов
رَنج های من شدند نوشته های دفترم
نوشته هایی که گاه به گاه بازمیگردم و میخوانم و به یاد می آورم کوچه های تاریکی را که از آنها عبور کردم تا به اینجا برسم .
رَنج های من شدند شب زنده داری های دائمی
شب هایی که سفره دل باز بود و سکوت و آرامش جهان همدم من ،موسیقی تمام شب در گوشم بود و لحظه ای خسته نشدم .
رَنج های من شدند اشک هایی که هرکدامشان کمی قلب مرا سبک تر کردند که دفعه بعد که خواستم بخندم خنده هایم واقعی تر باشد.
رَنج های من خودِ من هستند .
مرا شکل دادند هرچند با دَرد!
رَنج هایم را گرامی میدارم .
هرکس مرا دوست دارد ،ابتدا باید رَنج هایم را دوست داشته باشد .
هرکس مرا در آغوش میکشد ابتدا باید رَنج هایم را در آغوش بکشد .
— هَسْتیـشِناسی
بچه که بودم مامانم یه جفت صندل آبی آسمونی داشت که برای دوران نامزدیش بود.
هرچقدر از خوشگلی این صندل ها بگم کم گفتم ،قشنگ انگار کفشای سیندرلا بود.
برا من بزرگ بودن ولی کار هر روزم بود بپوشمشون و حس پرنسس بودن بگیرم ✨
کاش هنوزم داشتمشون(:
زمانی که در توالی زندگی درست حرکت نکرده باشه شخصیتی پیچیده پیدا میکنی .
بعضی چیزهارا زودتر از زمانش و بعضی دیگر را وقتی کار از کار گذشته است تجربه میکنی .
بنابراين یا همیشه برای تو زود است یا دیر!
هر زمان خودت را با همسالان خودت مقایسه میکنی فاصله ای بزرگ مثل یک شکاف میبینی.
ابتدا نادیده میگریم
چیزی نیست !
اما هرچقدر که زمان میگذرد درد آن شکاف بیشتر و بیشتر میشود، تا جایی که برای شفای خود به سوی خلوت تنهایی روانه میشویم.
— هَسْتیـشِناسی
سالها میان دوگانگی هایم گم شدم .
هرگز نیافتم کجا جای درست است و کجا غلط!
چرا که یکسره به این سو و آن سو کشیده شدم.
فکر کردم شاید اگر یک سو را نادیده بگیرم مشکلات حل خواهد شد .
در ابتدا همینطور بنظر میرسید،فکر کردم موفق شده ام .
اما ناگاه خودم را در انتهای چاهی یافتم ،همه جایم زخمی بود و درد میکرد ،به دنبال نجات خودم را به هر دری زدم ،در نهایت من به نقطه اول بازگشتم !..
— هَسْتیـشِناسی
نقاشی که دوسال پیش از دوستم خواستم از دوتا شخصیت درونیم بکشه .
✨https://t.me/SilkWasLostNFound
ولی دلم واسه بچه های این نسلی که زندگی رو بدون گوشی تجربه نکردن میسوزه .
با خودم بود ترجیح میدادم تو دهه ای بودم که اصلا گوشی و سوشال مدیا شناخته شده نبود .
زندگیا با دورهمی و خاطرات واقعی رقم میخورد و مقایسه کمتر بود و حرفای همه شبیه هم نبود و تیپ همه از برند و مُد و ترند پیروی نمیکرد و ....
بچگی قشنگی داشتم ،از مدرسه میومدم و بعد ناهار میرفتم کوچه تا عصر بازی بازی بازی تا دیگه جونی نمونه ،فرقی هم نمیکرد هوا سرد باشه یا گرم ،طوفانی باشه یا ابری .
همون روزا قشنگترین روزای زندگی بودن.
— هَسْتیـشِناسی
به نقطه ای از زندگیم رسیدم که بالاخره حالیم شد که یسری مسئولیت هایی که سالها به دوش کشیدم و انرژیم رو صرفش کردم بیخود بود.
اصلا وظیفه من نبود به دوش کشیدن خیلی چیزا و غصه خوردن واسشون .
قدم به قدم زندگی واسه من شده دور انداختن قالب های فکری که نمیدونم از کجا بهم رسید و عذابم داد و نذاشت واسه خودم زندگی کنم و خودم باشم .
— هَسْتیـشِناسی
اینو خوب میدونم که منصب و مدرک یه آدم به هیچ وجه نشان دهنده شعور و سواد و درک یه آدم نیست .
اتفاقا تو کشور ما زیاده آدم با مدرک و منصب بی سواد و بدرد نخور.
(منظورم سواد زندگیه نه سواد آکادمیک )
از این جهت عیار هرکس وقتی دهنشو باز میکنه دو کلمه حرف بزنه مشخص میشه.
— هَسْتیـشِناسی
یادش بخیر ،دوران راهنمایی یه همکلاسی داشتم ،هروقت هوا اینجوری بارونی و سرد میشد میگفت الان آش داغ میچسبه .
