قصر آبی

امیدوارم مثل افلیا مرگ زیبایی داشته باشم

«همه‌ش یک تناقضه؛ این‌که همیشه بین تنهایی و با بقیه بودن گیر می‌کنی، دلت می‌خواد عاشق بشی اما هم‌زمان ازش فاصله بگیری، همه‌چیز رو می‌خوای ولی در عین حال هیچ‌چیز نمی‌خوای.»

قلم اوسامو دازای جوریه که انگار داره با نزدیک ترین دوستش درد دل میکنه…و بنظرم این چیزیه که از بقیه ی نویسنده ها متمایزش کرده .

همیشه دوستانه رفتار کرده‌ام و هیچ دوستی نداشته‌ام. تنها مشتی آشنای دردآور و رفیق پیاله‌ای مثل هوریکی. دیوانه‌بازی درمی‌آوردم تا از بند آشنایی‌مان برهم. خسته‌ام می‌کرد. حالا هم اگر کسی را اندکی آشنا بیابم داستان از همان قرار است. می‌دانم، شاید دوستم داشته باشند ولی در دوست‌داشتن‌شان ناکارآمدم. ناگفته نماند که به علاقه‌ی‌شان بسیار مشکوک‌ام. کسی چه می‌داند، شاید صوری باشد. سخت است کسی همچو من دوستانی صمیمی برای خود بگیرد. تازه، از به کسی سر زدن هم عاجزم. زوال بشری - اوسامو دازای