قصر آبی

همیشه توی رمان ها شخصیت های زنی که آروم و منفعل نیستن، جاه طلب اند و برای خواسته هاشون میجنگن و میتونن جلوی هر کسی وایستند خیلی جذاب بودن.

با چشمانی که آبستنِ غم است با من سخن بگو نه از عشق، از انزجار بگو، از نفرت، از زخمی که نامش “ زندگی ست”

میتونم تا آخر عمرم به این اهنگ گوش بدم.

اعتراف کن که طعم مرا به خاطر داری مرا که می دانم قفسه ی ادویه تو شلوغ است تا طعم خودت را پنهان کنی اعتراف کن اعتراف کن عریزم تو زیبایی گناه را به یاد کشیش ها می اندازی _ علی رضا قاسیمیان خمسه

اعتراف کن که میان مرگ و زندگی سیگار انتخابت بود و میان سوگواری و حادثه موسیقی اعتراف کن که حادثه را با دو انگشتی که لبانت خیسشان کرده‌اند می‌توانستی خاموش کنی اما رقصیدن بر خاکستر را می‌خواستی — علی‌رضا قاسمیان خمسه